اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٢١٩ - فرهنگ لغات و اصطلاحات

قرب: نزديكى؛ در اصطلاح، عبارت از ارتفاع وسايط است ميان عبد و موجد آن يا قلت وسايط.

بعضى گويند: قرب عبارت از اطاعت است، كه طاعت موجب تقرب مطيع به مطاع مى‌شود، و قرب را اطاعت دانند كه مسبب طاعت است.

بعضى ديگر گفته‌اند: كه قرب عبارت از انقطاع از ماسوى اللّه است. و قرب بر دو قسم است: يكى قرب نوافل، كه زوال صفات بشريت است و ظهور صفات الوهيت بر بشر؛ و ديگر، قرب فرايض، كه فناى عبد است كلا از شعور به تمام موجودات حتى نفس خود و نماند او را مگر وجود حق.

قرة العين: آنكه موجب خنكى و روشنايى چشم گردد، نور ديده، فرزند.

قطب: كسى كه اهل حل و عقد باشد و او از اولياء اللّه است و در هر زمانى موردنظر خداست، كه طلسم اعظم بدو عنايت فرمايد. و قطب در عالم وجود به منزلت روح است در بدن. قطب از مردان خداست كه ارشاد و هدايت خلق بدو واگذار شده است، و مدار متصرفات او از عرش تا فرش است. مولوى گويد:

قلاش: اهل حال را گويند و لاابالى را گويند و كسى كه قطع علايق از دنيا كرده باشد. عراقى گويد:

قلاووز: (قلاوز) مقدمه لشكر، راهبر، بلد، دليل راه، قراول.

قلق: تحريك شوق است به اسقاط صبر؛ و از ثمرات شوق است، زيرا موقعى كه شوق قوت يابد شايق بيتاب مى‌شود.