اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٤٦ - حكايت(سرور اقطاب عالم بايزيد )

كى بگنجد بحر اندر قطره‌اى‌

مهر پنهان چون شود در ذره‌اى‌

اين ابد عين ازل آمد يقين‌

باطن اينجا عين ظاهر شد مبين‌

عين آبى آب مى‌جويى عجب‌

نقد خود را نسيه مى‌گويى عجب‌

پيش چشمت هست دريايى روان‌

ديده را بستى از آنى در گمان‌

من كه آبم تشنه آبم چرا

وز عطش اندر تب و تابم چرا

شد به نقش موج ما دريا عيان‌

موج سازد بحر را فاش و نهان‌

خويش را از راه خود بردار زود

كى كنى تا با خودى از خويش سود

گنج عالم دارى و كد مى‌كنى‌

خود كه كرده آنكه با خود مى‌كنى‌

پادشاهى از چه مى‌كردى گدا

گنجها دارى چرايى بينوا

جمله عالم هست حاجتمند تو

تو گدايانه چه گردى گرد كو

از تويى درياى تو خس‌پوش شد

خس نماند بحر اگر در جوش شد

مانع راه تو هم هستى توست‌

نيست شو تا ره به خود يابى درست‌

گشت خورشيدت نهان در زير ميغ‌

قيمت خود را ندانستى دريغ‌

دشمن خود دوست مى‌دارى چرا

دوستان را دشمن انگارى چرا

مى‌كنى شهباز خود را بال و پر

جغد و بوتيمار را گويى بپر

مى‌برى سيمرغ را آن سوى قاف‌

عكه را گويى درآ اندر مصاف‌

طوطيان را مى‌كنى بى‌آب و خور

پيش زاغان مى‌نهى قند و شكر

پاى‌بند دام مى‌سازى هما

لك‌لكان را مى‌پرانى در هوا

بلبل و قمرى كنى بسته زبان‌

كركسان آرى كه موسيقى بخوان‌

مى‌كنى طاووس را اندر قفس‌

گفته بط را ران درين دريا فرس‌

بازسازى مرغك اوباش را

كرده‌اى عنقا تو اين خفاش را

نفس دون را زيردستى تا بكى‌

شو مسلمان بت پرستى تا بكى‌

اين چه نادانيست يكدم باخودآى‌

سود مى‌خواهى درين سودا درآى‌

اسب تازى را بخر، خر را مخر

تا توانى زين بيابان شو بدر

گر وصال دوست مى‌دارى هوس‌

نفس را با روح گردان همنفس‌

تا نگردد نفس تابع روح را

كى دوا يابى دل مجروح را

مرغ جان از حبس تن يابد رها

گر به تيغ لا كشى اين اژدها