اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٧٤ - حكايت(پادشاهى بود بس صاحب جمال )

عزت شاهى به ذل بندگى‌

رو بدل كن در ره افكندگى‌

هر كه در پندار ملك و جاه ماند

غيرت عشقش ز پيش خود براند

در دل تو تا كه باشد غير دوست‌

خانه اغيار خوان نى جاى اوست‌

ذوق عشق و عاشقى آمد حرام‌

هر دلى كو هست غيرش را مقام‌

عشق را هر دم دگر آوازه است‌

هر زمانش صد ظهور تازه است‌

مى‌نمايد هر زمان روى دگر

مى‌ربايد دل ز عاشق بى‌خبر

آفتاب عشق شد چون نوربخش‌

يافت ذرات جهان زان نوربخش‌

چون جمال عشق بنمود از نقاب‌

در كسوف آمد ز تابش آفتاب‌

ناز معشوقى تقاضاى نياز

كرد تا پيدا نمايد جمله راز

از نياز ماست ناز او عيان‌

مى‌كند احببت زين معنى بيان‌

عاشق و معشوق محتاج همند

هر دو باهم همچو درد و مرهمند

طالب درد است و مرهم روز و شب‌

درد آمد در جهان مرهم طلب‌

پادشاهى بود بس صاحب جمال‌

در ملاحت كس نديد او را مثال‌

گلخنى شد عاشق آن پادشا

ز اقتضاى يفعل اللّه ما يشا ١٩٣

چون به دام عشق او پابست شد

از مى ديوانگى سرمست شد

گشت شهره شهر در عشق و جنون‌

عشق او بودى بهر ساعت فزون‌

با وزير شاه گفتند آن گدا

مى‌كند دعوى عشق پادشا

در ميان خلق فاش است اين سخن‌

زين حكايت گشت شهرى پرفتن‌

گفت با سلطان وزير احوال را

كان گدا گشته است عاشق بر شما

شه ز غيرت همچو دريا شد به جوش‌

بيخبر شد زين خبر از عقل و هوش‌

گفت با سرهنگ شاه پر جفا

كز سياست كن سرش از تن جدا

شاه را گفت آن وزير كاردان‌

چونكه در عدلى تو معروف جهان‌

كى روا باشد به امر عادلى‌

بيگنه ريزند خون بيدلى‌

چون به كار عشق كس را اختيار

نيست شاها اين سياست را گذار

هر كجا كاين عشق خيمه مى‌زند

عقل را از بيخ و بن بر مى‌كند