اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٢٥ - اشارت به مناسبت ميان خلق و خالق و تحقيق آنكه هرچه هست حق است و عالم نمود و همى بيش نيست

ديده را روشن كن از نور صفا

وانگهى بنگر جمال آن لقا

چشم بينايى ببايد مر ترا

تا كنى باور سخنهاى مرا

كور مادرزاد كى باور كند

گر همى گويى به الوان صد سند

ديده بينا دل دانا بيار

تا ز روى حق نگردى شرمسار

آفتابت ماند پنهان زير ميغ‌

پرتو روشن نديدى صد دريغ‌

گر ترا ديده بدى در راه دوست‌

هرچه مى‌بينى عيان ديدى كه اوست‌

گر تو خود را دور ميدانى بيا

بشنو آخر نحن اقرب از خدا ٢١٠

از خدا انى قريب گوش كن‌

حق محيط جمله آمد بى‌سخن‌ ٢١١

ديده بايد تا ببيند آفتاب‌

ديده بينا نه زان چشم خراب‌

گر بدانى نسبت ما را به دوست‌

آن زمان بينى كه هستى جمله اوست‌

او چو خورشيدست و ما چون سايه‌ايم‌

همچو نور و سايه ما همسايه‌ايم‌

تابع نور است سايه روز و شب‌

نور خواهى گو بيا سايه طلب‌

هستى سايه يقين از نور دان‌

سايه را بيشك دليل نور خوان‌

مى‌نمايد سايه‌ها از عكس نور

سايه را از نور نتوان كرد دور

سايه كى از نور مى‌گردد جدا

مگذر از ما گر همى خواهى خدا

گر نهان گردد زمانى نور خور

نور تابان شد ز سايه در گذر

سايه در معنى نمود وهمى است‌

نور بيند هركه او از وهم رست‌

سايه‌ها چون محو نور خور شود

وصل او را در زمان در خور شود

سايه را خورشيد تابان نور ساخت‌

ظلمت ذرات را مستور ساخت‌

سايه بودم نور خور بر من بتافت‌

زان تجلى سايه خود را نور يافت‌

گر به پيش تو كنون من سايه‌ام‌

خود ندارى آگهى از مايه‌ام‌

مهر تابان ذره مى‌خوانى عجب‌

روز روشن را نمى‌دانى ز شب‌

مصحف مجموع آياتش منم‌

جامع جمله كمالاتش منم‌

قطره گويى بحر بى‌اندازه را

آفتابى را همى خوانى سها