اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٠٠ - در اخلاق و اوصاف و آثار و سيرت و صورت سالكان واصل و كاملان مكمل و عارفان صاحبدل و بيان روش ارباب طريقت و منع از اخلاق ذميمه و شيوه اهل دنيا و آنچه در طريق فقر و سلوك به وى روى نموده است

من رياست در نصيحت ديده‌ام‌

نصح خلقان را به جان بگزيده‌ام‌

من مروت يافتم در صدق دل‌

جان كه بيصدق است خوارست و خجل‌

هر كه او با معرفت شد آشنا

مى‌نبيند در دو عالم غير را

گفت عارف من نديدم هيچ شيئى‌

جز كه حق ديدم عيان در نقش وى‌

پيش عارف جز خدا موجود نيست‌

غير حق بر گو كه خود معبود كيست‌

درد عشق و محنت و اندوه و غم‌

شيوه عاشق بود بى‌كيف و كم‌

صدق آن باشد كه با خلق جهان‌

هر چه باشد مى‌نمايى خود همان‌

چيست اخلاص آنكه از غير خدا

جان و دل سازى مبرا اى فتى‌

خود فتوت چيست ايثار است و عفو

حلم و نصح و خلق در مستى و صحو

هر چه دارى رو فداى يار كن‌

با وجود احتياج ايثار كن‌

چونكه قدرت يافتى شكران آن‌

عفو كن كآنست طرز عاشقان‌

حلم پيش آور به هنگام غضب‌

تا شوى مقبول و محرم نزد رب‌

با عداوت پند دادن مردميست‌

هر كه اين هر چار دارد آدميست‌

خلق نيك آمد صفات آدمى‌

ديو و دد دارد ز خلق بد كمى‌

هر كه صابر در بلاى يار نيست‌

دعوى عشقش بجز پندار نيست‌

در جفاى دوست هركو صابرست‌

از بلا جان غمينش شاكرست‌

نيست شاكر هركه از ديدار دوست‌

او به خود بردارد و لذات جوست‌

هر كه دارد لذتى از جود يار

هست اندر كار عشقش مرد كار

هر كه دارد آن جمال جانفزا

لذت عالم مهيا شد ورا

عاشقان را گر به دوزخ جا كنى‌

دوزخش را جنت الماوى كنى‌

دوزخ از خوى خوش حورى سرشت‌

دلكش است و تازه چون باغ بهشت‌

گر بهشت از جلوه‌ات خالى شود

عاشق دل داده را دوزخ بود

ور بود جنت به دوزخ جلوه‌گر

عاشقان را هست جنت در سقر

جنت و دوزخ كسى را در خور است‌

كز درخت عشق جانش بى‌برست‌

پيش ما راهست هر جا دوزخست‌

گر جهان جان بود گر برزخست‌

دوزخ و جنت يقين بشنو كه چيست‌

جز فراق و جز وصال دوست نيست‌

هر كه از خلق جهان عزلت گزيد

از بلا و رنج و محنت وارهيد