اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٠٥ - حكايت ابراهيم ادهم

داد شهزاده جوابى با زحير

كه نديدم من پدر را اى فقير

شاهزاده آن زمان بگريست زار

گفت پيرى ديده‌ام من بس نزار

مى‌ندانم اوست يا نه آن پدر

چون كنم چون از كه پرسم زو خبر

خود همى ترسم اگر گويم به كس‌

باز بگريزد ز ما اندر نفس‌

زانكه او از ملك و از فرزند و زن‌

دير شد كز جمله مفروشد به فن‌

تا تواند او جمال دوست ديد

دامن از ملك دو عالم دركشيد

آتشى افتاد در جان همه‌

زان فغان و زارى و زان زمزمه‌

گريه بسيار كرد او آن زمان‌

گفت تا كى حال خود دارم نهان‌

هست آن سلطان دين ما را پدر

آنكه شد مر سالكان را راهبر

آنكه ابراهيم ادهم نام اوست‌

عرصه عالم پر از انعام اوست‌

ما به بويش عزم كعبه كرده‌ايم‌

جان غمگين را نياز آورده‌ايم‌

مادرم همراه شد از مرحمت‌

روز و شب با ماست او از عاطفت‌

گفت درويشش كه سلطان پير ماست‌

ظاهرش با باطنش تدبير ماست‌

وقت ديدارست برخيزيد زو

تا برم اين دم شما را سوى او

مادر و شهزاده همراهش شدند

تا به پيش شاه دين مى‌آمدند

با مريدان خوش نشسته بود شاه‌

در بر ركن يمانى همچو ماه‌

چونكه زن ديدار سلطان را بديد

عقل و صبرش رفت و آهى بركشيد

ناله و زارى برآمد تا فلك‌

آتشى افتاد در ملك و ملك‌

مادر و فرزند در پاى پدر

هر دو افتادند و گشته بيخبر

وه چه عيش است اينكه بعد از روزگار

عاشق بيدل ببيند روى يار

مبتلاى درد هجران عاقبت‌

يابد از وصل نگارش عافيت‌

طالبى آخر به مطلوبى رسد

روح رفته باز آيد در جسد

مادر و فرزند جمله حاضران‌

گريه بسيار كردند و فغان‌

مدتى بودند پيشش مرده‌وار

در تجلى جمال آن نگار

چون به هوش آمد ز بيهوشى پسر

در كنار خود گرفت او را پدر

گفت با وى در چه دينى بازگو

گفت بر دين محمد گفت او