اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١١٥ - در بيان اموات

چاركون آمد ممات سالكان‌

آن يكى ابيض دوم اسود بدان‌

پس سيوم اخضر چهارم احمرست‌

شرح هريك گر بگويم بهترست‌

موت ابيض جوع آمد زان سبب‌

كه صفا يابد دل از وى بس عجب‌

هر كه دايم بهر حق او گرسنه است‌

شد منور باطنش وين روشن است‌

هر كه عادت كرد با كم خوارگى‌

شد ز سيرى رنگ دلها توبتو

رو صفاى دل ز كمخوارى بجو

شد دلش چون آينه يكبارگى‌

هست كمخوارى شعار اوليا

گشت سر صاحب دل از صفا

بعد ابيض موت اسود را شنو

ساز جان و دل درين معنى گرو

موت اسود شد تحمل بر اذا

صبر بر ايذا بود مرگ و عنا

چون بيابد نفس بر ايذا حرج‌

يافت او از موت اسود صد فرج‌

داند او ايذاى خلقان فعل حق‌

چون ز حق بيند ز آتش نيست دق‌

بلكه لذت‌هاست او را در جفا

زانكه جور يار خوشتر از وفا

چونكه او فانى فى اللّه آمده است‌

هرچه بيند عين حق دانسته است‌

بعد اسود موت احمر گوش كن‌

تا بدانى سر علم من لدن‌

موت احمر شد خلاف نفس بد

خود مطيع اوست كم از ديو و دد

هر كه او مرد از هواى نفس خويش‌

در حقيقت از همه خلق است بيش‌

ز آرزوى نفس هركو مرده است‌

از حيات جاودان دل زنده است‌

گر بميرى تو ز جهل و از ضلال‌

زنده گردى از حيات ذو الجلال‌

مردگى اينجا به از صد زندگى‌

هر كه ميرد يابد او پايندگى‌

بعد احمر موت اخضر را نمود

اندرين مجلس چو عيش تازه بود

موت اخضر خود مرقع‌پوشى است‌

باده از جام قناعت نوشى است‌

چون قناعت كرد با خرقه كهن‌

سبز گردد باغ عيشش بى‌سخن‌

از جمال مطلق ذاتى حق‌

تازه‌رو گردد به حق گيرد سبق‌

از لباس فاخر او مستغنى است‌

جاى گنج اندر دل ويرانى است‌

نفس ايشان را چو شد حاصل كمال‌

از پلاس افزايدش حسن و جمال‌