اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٢٦ - اشارت به مناسبت ميان خلق و خالق و تحقيق آنكه هرچه هست حق است و عالم نمود و همى بيش نيست

بوى نشنيدى ز عرفان لاجرم‌

واندانى نور و ظلمت را ز هم‌

گشته‌اى وابسته وهم و خيال‌

وانمى‌دارى دمى دست از محال‌

از خدا هر لحظه باشى دورتر

مى‌نمايد پيش تو عيبت هنر

گشته‌اى محكوم شيطان رجيم‌

نيستى آگه ز رحمن الرحيم‌

خودپرستى پيشه دارى روز و شب‌

نوش دارو نيش پندارى عجب‌

غيرت حق ديده‌ها را كور كرد

نيست قسم خلق غير از سوز و درد

ديده حق‌بين اگر بودى ترا

او رخ از هر ذره بنمودى ترا

اى دريغا ديده حق بين كجاست‌

عرصه عالم پر از نور بقاست‌

و هو معكم همچو روز روشن است‌

او چو جان و جمله عالم تنست‌

زين معيت نيست جانت را خبر

از خدا غافل مشو در خود نگر

گر به نفس خويشتن عارف شوى‌

زين معيت آن زمان واقف شوى‌

نحن اقرب از كتاب حق بخوان‌

نسبت خود را به حق نيكو بدان‌

هست از جان حق به ما نزديك‌تر

ما ز دورى گشته جويان دربدر

نور توفيقش اگر تابان شود

از جهان مهر رخش رخشان شود

پس نمايد اين فراق جانسنان‌

حسن جانان روى بنمايد عيان‌

درد بيدرمان همه درمان شود

شادمانى آيد و غمها رود

آنچه از وى جان عاشق مى‌رميد

روى معشوق اندر او آمد پديد

آنكه دشمن مى‌نمودت دوست بود

آنچه نقصان مى‌نمودت سود بود

هرچه منفى بود مثبت يافتى‌

وحدت آمد روز كثرت تافتى‌

گر همى خواهى نشانى زين بيان‌

سر مپيچ از خدمت صاحبدلان‌

خاك ره شو پيش ارباب صفا

بو كه يابى بهره از نور خدا

گر تو مقبول دل كامل شوى‌

محرم ديدار جان و دل شوى‌

توتيا كن خاك پاى آن گروه‌

در محبت باش ثابت همچو كوه‌

چون محبت بهترين خصلت است‌

طالب حق را محبت دولت است‌

هر كه در بحر محبت غرقه شد

بيگمان با كاملان هم خرقه شد

از محبت نيست بالاتر مقام‌

بى‌محبت كى شود مردى تمام‌

از محبت گشت ايجاد جهان‌

بشنو از احببت ان اعرف نشان‌