اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٣٢ - در باب شيوه تصحيح

سالك بيجذبه چون واصل نشد

در طريقت لاجرم كامل نشد

چون نشد واصل نباشد رهنما

زو مجو چيزى كه هست او بينوا

باش مهمان كريمان اى پسر

با لئيمان كم نشين جان پدر

هر چه جويى از محل خود بجوى‌

با زمستان از گل و ريحان مگوى‌

اينچنين كس را اگر تابع شوى‌

ره نيابى عاقبت گردى غوى‌

زين چهار آن هر دو كاول گفته شد

مرشد راهند و اين در سفته شد

زين دو كآخر شرح ايشان داده‌ام‌

رهبرى هرگز نيايد بيش و كم‌

وين يكى از خود پرستى بينواست‌

وان دگر از نور حق در خود فناست‌

اين يكى را مستى خود پرده است‌

وان يكى خود را در او گم كرده است‌

اين يكى از خود ره حق بسته است‌

وان دگر از خود ز حق وارسته است‌

زانكه او مجذوب مطلق ابترست‌

صورت او زهر و معنى شكرست‌

رهبر راه طريقت او بود

كو به احكام شريعت مى‌رود

سالك بى‌جذبه خود آگاه نيست‌

واقف اين منزل و اين راه نيست‌

از ره و منزل چو واقف نيست او

رهنمايى چون كند آخر بگو

زاهدى در وقت سلطان بايزيد

بود در بسطام در تقوى وحيد

بود بس صاحب قبول و با تبع‌

در ميان شهر شهره در ورع‌

صايم الدهر و به شب قايم چو شمع‌

دايم از خوفش روان در ديده دمع‌

هرگز او از صحبت سلطان دين‌

بايزيد آن شاه ارباب يقين‌

خود نبد خالى ز اخلاصى كه داشت‌

بد ملازم صبح و شام و عصر و چاشت‌

چون شنيدى گفته‌هاى بايزيد

زان سخن ذوقش شدى دايم مزيد

شيخ روزى در مقام اوليا

رمزها مى‌گفت با اهل صفا

گفت زاهد شيخ دين را كاى امام‌

مدت سى سال اكنون شد تمام‌

كه به روز آخر هميشه صايمم‌

شب همه شب در عبادت قايمم‌

كرده‌ام پيوسته ترك خواب و خور

زانچه مى‌گويى نمى‌يابم اثر