اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٣٤ - حكايت به خواب ديدن ذات گرامى حق را بايزيد بسطامى

ورنه سرگردان شوى سردم كنى‌

در خودى بى‌شك خدا را گم كنى‌

در ره حق سالكا بيخود درآى‌

همچو آن زاهد مرو راه خداى‌

گرچه عمرى در رياضت مى‌گذاشت‌

چونكه نگذشت از خودى سودى نداشت‌

چون شوى دور از خودى بر ما رسى‌

تا تو با خويشى بود وصلش محال‌

اى دل از مردان حق غافل مشو

جان به عشق اين جماعت كن گرو

با تو گفتم مجملى ز احوال‌شان‌

تا بدانى زين نشانها حالشان‌

گر خدا جويى بجو اين قوم را

زانكه ايشانند خاصان خدا

سد راه خويش دان هستى خود

نيست شو زين هستى و پستى خود

گر همى خواهى كه بينى روى يار

خويش را از پرده هستى برآر

هر كه او در ره گرفتار خودست‌

دايما محجوب از يار خودست‌

پرده خود از ميان بردار زود

در پس پرده ببين ديدار زود

نيستى از خويش عين وصل اوست‌

بگذر از هستى دلت گر وصل جوست‌

تا تو با خويشى بود وصلش محال‌

بيخود از خود شو كه تا يابى وصال‌

خودپرستى كار محجوبان بود

نيستى اين درد را درمان بود

هر كه خود از خويش خالى كرده است‌

گوى دولت از ميان او برده است‌

پاك كن زنگ دويى از خويشتن‌

تا ز خود بينى جمال ذو المنن‌

پاك كن آيينه دل را ز زنگ‌

تا ببينى هرچه خواهى بيدرنگ‌

ساز جاروبى ز عشق اى مرد كار

خانه دل را بروب از هر غبار

از غبار خويش خود را پاك كن‌

پس به خود ديدار يار ادراك كن‌

سد خود را از ره خود دور كن‌

وز وصالش جان و دل پر نور كن‌

بايزيد آن حجت اسلام و دين‌

آن خليفه حق و قطب العارفين‌

گفت ديدم يك شبى حق را به خواب‌

گفتمش اى درگهت خير المآب‌

ره به تو چون است در تو چون رسم‌

ره به وصل خود نما اى مونسم‌

من ندارم بيجمال تو قرار

رهنمايم شو به خود اى كردگار