اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٦٠ - حكايت جنيد بغدادى

تا بينديشى صلاح كار ما

زانكه هستى تو امام و رهنما

گر بخواهى تو مرا اى پيشوا

مال خود سازم همه پيشت فدا

رو به طاعت آورم در صحبتت‌

چون كنيزان باشم اندر خدمتت‌

اندرين معنى نما سعى بليغ‌

روى خود بنما چو خور در زير ميغ‌

رو گشاده خويش بر وى عرضه كن‌

تا مگر بفريبد او را اين سخن‌

آمد آن مهر و روان پيش جنيد

تا مگر سازد ز رعنا پيش صيد

آنچه تعليمش نمود اندر نهفت‌

او دو صد چندان همه با شيخ گفت‌

يك نظر بر روى آن زيبا نگار

اوفتاد آن شيخ را بى‌اختيار

سر به پيش افكند شيخ اوستاد

گشت خاموش و جواب زن نداد

لحظه‌اى شد سربرآورد آن زمان‌

كرد آهى دردناك از سوز جان‌

آه را چون در رخ آن زن دميد

در خسوف افتاد و جان از وى پريد

برنيامد زو نفس در حال مرد

بر سر يك امتحان جان را سپرد

امتحان اوليا هركو كند

خويش را بر تيغ فولادى زند

اين جماعت را كه بى‌ما و منند

امتحان كم كن كه بى‌جانت كنند

خادمه شد با دل اندوهگين‌

با خليفه گفت حالش را چنين‌

شد خليفه بى‌قرار از درد و غم‌

آتشى افتاد در وى از ندم‌

گفت هر نادان كه با اهل دلان‌

آن كند كه مى‌نبايد كرد آن‌

اين ببيند كه نبايد ديدنش‌

زين گلستان اين بود گل چيدنش‌

پس خليفه گفت مرد اينچنين‌

پيش خود نتوان طلب كردن يقين‌

در زمان برخاست پيش جنيد

گفت كاى لطف خدا را گشته صيد

چون دلت مى‌داد كآخر آن‌چنان‌

زارسوزى ماه‌رويى همچو جان‌

گفت شيخش كاى امير المؤمنين‌

رحم تو بر مؤمنان آمد چنين‌

خواستى چل ساله طاعات مرا

اين سلوك و اين رياضات مرا

اين همه بيخوابى و جان‌كندنم‌

در طلب پيوسته خونها خوردنم‌

تا دهى بر باد جو جو خرمنم‌

من كيم تا در ميان گويم منم‌

فعل حق دان هرچه كردند اوليا

زانكه در حق گشته‌اند ايشان فنا

در ميا با اوليا اندر نبرد

چون چنين كردى چنين خواهند كرد