اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١١٣ - حكايت(زاهدى بودست در ايام پيش )

هر كه دارد اين چراغ او را چه باك‌

زين همه تاريكى و خوف و هلاك‌

جام جم غير از دل عارف مدان‌

كاندرو پيداست هر فاش و نهان‌

آن دلى كو قابل ديدار اوست‌

مغز عالم اوست عالم همچو پوست‌

دل كه شد آيينه ديدار يار

هر دو عالم را طفيل او شمار

گر تو دل خواهى خلاف نفس جوى‌

رو به دريا تا بكى جويى تو جوى‌

از رياضت جسم تو گردد چو جان‌

از هوسها مى‌رسد دل را زيان‌

از هواى نفس اگر رو تافتى‌

در مقام اهل دل ره يافتى‌

بر هواى خود اگر اين ره روى‌

از وصال دوست بويى نشنوى‌

هرچه فرمايد ترا اين نفس دون‌

تو خلافش كن كه هستى ذو فنون‌

نيست غايت مكرهاى نفس را

مى‌نمايد سعد عين نحس را

حرص آرد در دلت كاين است زهد

زهر قاتل را كند شيرين چو شهد

در تو آرد صد هزاران مكر و ريو

مى‌كند جنس ملك را عين ديو

او به چشمت مى‌نمايد نار نور

پير زالى در نظر آرد چو حور

هر زمانت آورد سوى هلاك‌

مى‌فريبد گويدت جانم فداك‌

او به مكرت وابرد از دوستان‌

چون شوى تنها كند او قصد جان‌

هرچه گويد كذب دانش اى پسر

تا رهى از حيله و مكرش مگر

گر به طاعت خواندت ايمن مباش‌

زانكه او را هست مكرى در قفاش‌

گر به سوى روزه خواند يا نماز

اندرون دارد هزاران مكر باز

ور ترا او جانب حج آورد

آبرويت از ريا خواهد برد

ور همى گويد زكات مال ده‌

ريسمانش نيست خالى از گره‌

شهرتى جويد از آن با ننگ و نام‌

و اندرين دعوى مشو ايمن ز دام‌

ور همى خواند ترا سوى غزا

زو مشو غافل كه دارد صد دغا

زاهدى بودست در ايام پيش‌

از خلايق در صلاح و زهد بيش‌

بهر حق از خلق گشته منقطع‌

روز و شب حكم خدا را متبع‌

جز به يادش بر نياوردى نفس‌

درگذشته از هوى و از هوس‌