اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١١٩ - در بيان آنكه عمل به اخلاص وسيله قرب نمىگردد بلكه موجب زيادتى بعد شود

چونكه گردد نور وحدت آشكار

ظلمت كثرت نماند برقرار

نور خورشيد جهان چون شد عيان‌

در زمان گردد همه كوكب نهان‌

كى توان از قيد خود گشتن خلاص‌

جز به عون محرم درگاه خاص‌

گر نباشد همت پيران راه‌

كى بيابد راهرو قرب اله‌

گر تو خواهى قرب درگاه خدا

دامن رهبر مكن يكدم رها

راه پرخوفست و رهزن بيشمار

همرهى با كاروان كن هوش‌دار

از رفيقان سر مكش اى راهرو

زير پاشان همچو خاك راه شو

مغتنم دان سايه اهل كرم‌

بر هواى خود منه در ره قدم‌

هر كه او در ظل اهل دل بود

عاقبت بى‌شك ز اهل دل شود

زانكه از اكسير قرب اوليا

مى‌شود مس وجودت كيميا

پند مشفق را ز جان و دل پذير

در دل اهل دلان رو جا بگير

پير بايد اول وانگه سلوك‌

بى‌مربى هان مجو قرب ملوك‌

نه كه هركس كو رياضت مى‌كشد

از شراب وصل او جامى كشد

پير رهدان گر نباشد رهبرت‌

از رياضت نيست جز درد سرت‌

اى بسا اعمال كان باشد وبال‌

گفت پيغمبر ازين‌رو رب مال‌

هر عمل كان موجب كبر و رياست‌

در حقيقت آن عمل جرم و خطاست‌

نيست بى‌اخلاص اعمالت قبول‌

چون ريا شركست از قول رسول‌

چون ندارى نور تأييد خدا

كى توان كرد نيك از بد جدا

صورتش بينى ز معنى غافلى‌

زانكه در علم طريقت جاهلى‌

پير بايد صاحب علم و عيان‌

كو به نور كشف بيند هر نهان‌

تا كه واقف سازدت از نيك و بد

قول او باشد ز اعمالت سند

بو كه ز ارشادش شوى ايمن ز ديو

وارهد جانت مگر از مكر و ريو

در مقام قرب حق سازى وطن‌

ايمن آيى در سفر از راهزن‌

با هواى نفس خود يكدم مساز

لاتكلنى بشنو از درياى راز