اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٨٣ - حكايت سائلى كه از پير بسطامى سئوال كرد

جمله ذرات جهان منصوروار

دايما گويان انا الحق آشكار

پنبه پندار را از گوش جان‌

گر برآرى بشنوى گفتارشان‌

آينه جان را مصفا كن ز زنگ‌

تا نمايد روى جانان بى‌درنگ‌

گر لقاى يار دارى آرزو

دل بود دل آينه ديدارجو

آينه دل صاف كن از هر غبار

تا عيان بنمايدت رخسار يار

دل مصفا كن ز رنگ غير دوست‌

تا عيان بينى كه هستى جمله اوست‌

سد راه تو تويى آمد بدان‌

ورنه حق پيداست در كون و مكان‌

آن يكى از پير بسطامى سئوال‌

كرد ره چونست سوى ذو الجلال‌

نيك بشنو تا چه گفت آن مقتدا

در گذر از خود رسيدى با خدا

گفت تو برخيز اى سائل ز راه‌

چون تو برخيزى عيان گردد اله‌

نقش هستى را ز لوح دل تراش‌

تا نمايد فاش نقش جانفزاش‌

نيست از خود شو كه تا يابى نجات‌

چون تو برخيزى نشيند حق بجات‌

زين معما كى كنى تو فهم راز

چون به خود بينى گرفتارى تو باز

تا نيايى از لباس خود برون‌

كى به بزم وصل ره يابى درون‌

كى بيابى ره در اين عالى مقام‌

تا نگردد رهبرت لطف كرام‌

زانكه بى‌ارشاد پير رهنما

هيچ طالب ره نيابد با خدا

گر به امر پير اين ره مى‌روى‌

عهده بر من عاقبت حق‌بين شوى‌

گر به خودخواهى شدن اين راه دور

رهزنت سازد درين ره عور و كور

تا نشان ره نگويد پير راه‌

ره چه داند طالب راه اله‌

هر كه او در عشق جانان مى‌رود

پير بايد ورنه كارش بد شود

در پناه كاملى ايمن نشين‌

سر مپيچ از حكم آن سلطان دين‌

تا به يمن دولت مردان حق‌

بر همه خلق جهان يابى سبق‌

ظاهرت باطن شود، غيبت حضور

ماتمت سور آيد و غم‌ها سرور

درد درمان گردد و هجران وصال‌

بعد نزديكى شود، نقصان كمال‌