اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٤

يا الهى انت منان الكريم‌

صاحب الاكرام و المن العظيم‌ ١٥٢

تا بكى باشم ز ديدارت جدا

روى بنما تا كنم جان را فدا

باده‌اى ده كز خودم سازد خلاص‌

تا درآيم بى‌خبر در بزم خاص‌

باز كن آخر در ميخانه را

در ببند اين خانه افسانه را

الصلا گو عاشقان را الصلا

وارهان از ننگ و هشيارى مرا

مست گردان از مى وحدت چنان‌

كه نماند هيچم از كثرت نشان‌

ساقيا مستم كن از جام شراب‌

تا بكى باشم ز هشيارى خراب‌

باده‌اى ده تا رهم از نيك و بد

مست گردان تا شوم فانى ز خود

از مكان و لامكانم بگذران‌

بى‌نشانم ساز از نام و نشان‌

والهم كن در جمال خويشتن‌

تا برآسايم دمى از ما و من‌

جان و دل را آشنا كن با وصال‌

وارهان ما را ازين وهم و خيال‌

لوح سرم پاك كن از نقش غير

تا نمايد كعبه بى‌شك عين دير

يك دم از ديدار خود دورم مكن‌

از وصال خويش مهجورم مكن‌

محو گردان از نظر نقش دويى‌

تا يكى گردد من و ما و تويى‌

ديده بينا دل دانا ببخش‌

تا به ميدان يقين تازيم رخش‌

از اسيرى جان ما آزاد كن‌

از غم عشقت دلم را شاد كن‌

از همه خلق جهان كن بى‌نياز

كار سازا كار اين بيچاره ساز

جان ما را مطلع انوار كن‌

سر ما را محرم اسرار كن‌

از شراب نيستى ده جام ما

محو كن از لوح هستى نام ما

عجز و مسكينى و درويشيم بخش‌

گنج فقر و محو بيخويشيم بخش‌

از ريا و كبر و نخوت دور دار

در غم و شادى دلم مسرور دار

در صراط عدل دارش استوار

تا بود ز افراط و تفريطش كنار

در ره تحقيق ثابت كن قدم‌

تا برافرازد به كيوان او علم‌