اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١١٧ - حكايت ذو النون مصرى

آنكه او از جان و دل آگاه بود

رهنماى رهروان راه بود

گفت يك روزى در ايام سفر

مى‌شدم در باديه بى‌پا و سر

كوه و صحرا جملگى پر برف بود

هيچ جا روى زمين خالى نبود

ديدم آنجا در ميان ابر و ميغ‌

ارزنى مى‌ريخت گبرى بى‌دريغ‌

گفتمش اى گبر بر گو قول راست‌

دانه بى‌دام پاشيدن چراست‌

گفت مرغان در سواد ابترند

مى‌نيابند دانه و بس مضطرند

بهر آن مى‌پاشم اين ارزن كه تا

سير گردند مرغكان بينوا

حق مگر زين رو به من رحمت كند

در قيامت اين بود ما را سند

گفتمش از دين چرا بيگانه‌اى‌

كى قبول افتد كه پاشى دانه‌اى‌

گفت بارى گر قبول دوست نيست‌

داند و بيند كه آخر بهر كيست‌

بس بود اين بينوا را خود همين‌

كو همى گويد كه بهر كيست اين‌

گفت ذو النون وقت من خوش شد از آن‌

در طواف كعبه هرسو مى‌شدم‌

ديدم آنجا در طواف آن گبر را

عاشق و زار و نزار و بينوا

گفت ديدى عاقبت اى شيخ دين‌

كانچه مى‌كشتم برآمد اينچنين‌

حق به روى من در ايمان گشاد

پس مرا در خانه خود بار داد

هرچه بهر او كنى باشد قبول‌

انما الاعمال بشنو از رسول‌

از در لطفش كسى نوميد نيست‌

بر همه لاتقنطوا چون حجتى است‌

گفت ذو النون وقت من خوش شد از آن‌

گفتم اى داننده فاش و نهان‌

گبر چل ساله به مشت ارزنى‌

از كمال مرحمت مؤمن كنى‌

ازهمه بيگانگى پردازيش‌

آشناى رحمت خود سازيش‌

هر كرا حق خواند بى‌علت بخواند

وانكه را هم راند بى‌علت براند

رو مكن با خود قياس كار او

فعل او بى‌علت است علت مجو

پس تو اى ذو النون برو فارغ نشين‌

فعل او معلول با علت مبين‌

لاابالى دان جناب كبريا

نيست علت لايق فعل خدا

از خيال و عقل و فهم اين برترست‌

اندرين ره بو على كور و كرست‌

باد استغنا وزيدن چون گرفت‌

نيست سوزش كز پى افسون گرفت‌

واگذار اين كار خود را با خدا

پيشه خود ساز تسليم و رضا