اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٢٥ - ج نسخههاى موجود در ساير كشورها

بعد از آن آن زال را كرده خبر

آمدند اهل و عيالش سر بسر

احمد آنجا مى‌شنيده گفت‌وگوى‌

زان نفس مى‌داد دل را شستشوى‌

كآمدش صوت كسان خود به گوش‌

كز فراق او همى كردند جوش‌

خواست احمد سوى صحرا بازگشت‌

زانكه جا بودش در آن صحرا و دشت‌

گفت زن او را مرا در زندگى‌

بيوه كردى نيستت شرمندگى‌

ساختى فرزند دلبندم يتيم‌

كى پسندد اينچنين كارى كريم‌

چون پسر خواهد ترا من چون كنم‌

ديده و دل تا به كى پر خون كنم‌

من ندارم طاقت اين درد سر

گر نمى‌آيى پسر با خود ببر

احمدش گفتا مشو اندوهگين‌

مى‌برم فرزند تو فارع نشين‌

جامه نيكو برون كرد از پسر

پس پلاس كهنه افكندش ببر

كهنه زنبيلى به دست او نهاد

با پسر گفتا روان شو همچو باد

مادر فرزند چون آن حال ديد

سخت بيطاقت شد و عقلش پريد

گفت با احمد كه فرزندم گذار

من ندارم طاقت اين كار و بار

در زمان فرزند خود را در ربود

بس عجايب حالت او را رخ نمود

زن چو احمد را به راه عشق حق‌

ديد از خلق جهان برده سبق‌

عشق او چون ديد هر دم بر مزيد

كرد كلى آن زمان قطع اميد

درد احمد در دل زن كار كرد

شد دلش زين گفت‌وگو يكباره سرد

گفت زن گيرم وكيلت بى‌سخن‌

تا اگر خواهى گشايد پاى من‌

خود جواب زن بگفت و بازگشت‌

روى بر صحرا نهاد و كوه و دشت‌

مدتى رفت و نيامد زو خبر

كس ندانست او كجا دارد مقر

بعد ماه چند در پيش سرى‌

يك شبى آمد فقيرى بر درى‌

گفت اى شيخ زمان احمد مرا

گفت رو با شيخ گو اى پيشوا

جان به لب آمد مرا درياب زود

گرچه نبود وقت مردن چاره سود

زنده بودم در جهان از بوى تو

جان سپارم عاقبت بر روى تو

در زمان برخاست شيخ نامدار

رفت تا بيند كه او را چيست كار

اوفتاده ديد احمد را به خاك‌

در درون گور خانه دردناك‌

نى به زيرش فرش و نى بالين به سر

آمده جان بر لب و تشنه جگر