اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٢٢ - تأليفات اسيرى

ننگ آيد جمله را از صحبتش‌

مى‌شمارد ديو و دد بى‌غيرتش‌

زانكه انسان بهر عرفان آمدست‌

ترك آن كرده پى شهوت شدست‌

چون‌كه او مقصود خلقت را گذاشت‌

رايت عصيان به عالم برفراشت‌

او ز فطرت از هوى سر زير شد

كار آن بيچاره بى‌تدبير شد

سلطنت بگذاشت اكنون كد كند

نيك پندارد وليكن بد كند

زين عجبتر نيست در عالم يقين‌

بنگر آخر گر تو دارى درد دين‌

كز خدا با اين ضعيفى آدمى‌

چون نمى‌ترسد شود عاصى همى‌

اين سخن بر جان احمد همچو تير

از كمان شيخ آمد دلپذير

گريه‌ها كرد آنكه تا بيهوش شد

همچو مستان واله و مدهوش شد

بعد از آن برخاست زار و ناتوان‌

سوى خانه خويش شد گريه كنان‌

آن شب و آن روز را از سوز و درد

هم نگفت او هيچ و هم چيزى نخورد

روز ديگر خود پياده آمد او

با دل اندوهگين و زردرو

با دل پر درد در مجلس نشست‌

بود مخمور و دگر شد باز مست‌

چونكه مجلس گشت آخر بيقرار

شد به سوى خانه، دل پردرد يار

سرد او را شد دل از كار جهان‌

بود كارش در جهان ناله و فغان‌

آمد آن بيخود دگر روز سيم‌

پا و سر در راه عشقش كرده گم‌

با رخ چون زعفران و ديده تر

بود تنها و پياده بيخبر

اندر آن مجلس ميان خلق باز

آمد و بنشست با سوز و نياز

داشت گوش و هوش با گفتار شيخ‌

تا مگر بويى برد ز اسرار شيخ‌

چونكه مجلس شد تمام آمد به پيش‌

تا كند با شيخ عرض حال خويش‌

گفت اى استاد استادان دين‌

پيشواى جمله ارباب يقين‌

روز اول چونكه گفتى اين سخن‌

گشت اندر گردنم همچون رسن‌

آن سخن كلى مرا بگرفته است‌

با دلم صد راز پنهان گفته است‌

كار دنيا بر دل من سرد شد

جان عشرتجوى من پر درد شد

من همى خواهم كه گيرم خلوتى‌

وز همه خلقان بجويم عزلتى‌

ديده را بر بندم از كار جهان‌

ترك گويم مال و ملك و خان و مان‌

شرح راه فقر و سير سالكان‌

بازگو اطوار و درد رهروان‌