اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٠٩ - حكايت(يك جوانى دلربايى ماهرو )

يك جوانى دلربايى ماهرو

مشت مى‌زد سخت بر روى دو تو

هر زمان مى‌زد طپانچه بر رخش‌

دم نمى‌زد پير اندر پاسخش‌

منع كردندش بسى سودى نداشت‌

گفتن بسيار بهبودى نداشت‌

هر يكى گفتى جوان شرميت نيست‌

باز گو كآخر گناه پير چيست‌

گفت او دارد گناهى بس عظيم‌

نيست جاى رحم اى مرد سليم‌

مى‌كند دعوى عشقم بيخرد

نيست او را هيچ سوز و هيچ درد

عاشق زارم همى گويد به ما

شد سه روزى كو نديدستى مرا

اندرين دعوى اگر صادق بدى‌

يكدمش بى‌ما ميسر كى شدى‌

عاشق ديوانه بى‌ديدار يار

يكنفس كى در جهان گيرد قرار

اينچنين عاشق به عالم كس شنيد

كوسه روزى روى ياد خود نديد

دعوى عشقش اگر بودى صواب‌

جنتش بى‌ما شدى عين عذاب‌

زين بتر آخر چه باشد جرم پير

كآنچه گويد آن نباشد در ضمير

گفت بيكردار دان عار عظيم‌

چيست قول بيعمل فعل لئيم‌

هست صبر و عشق ضد يكدگر

عاشق صابر چه باشد درنگر

صبر محمودست در احكام هو

ليك مذمومست در ديدار او

لشكر عشقش چو آمد در نبرد

خوش برآرد از قرار و صبر گرد

ز اشتياقش صبر را دل خون شود

صبر با شوقش مقابل چون شود

گر دمى ننمايدم جانان جمال‌

كى ز صبرم ماند آثار و خيال‌

عاشق ديوانه‌ام عالم بهم‌

برزنم از اشتياقش دمبدم‌

عاشقان را چاره وصلى نما

از قرار و صبر كم گو پيش ما

كى تواند عاشق بيدين و دل‌

صبر از ديدار آن ماه چگل‌

يار بيصبرى چو بيند لاجرم‌

رو نپوشاند ز عاشق از كرم‌

اندرين معنى بگويم وصف حال‌

تا بدانى شوق حال با كمال‌

در دلم چون بحر عشقش موج زد

فارغم كرد از خيال نيك و بد

شوق او از من قرار و صبر برد

گرد عشقش هوش و عقلم خورد و مرد