اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٩٧ - حكايت بايزيد بسطامى

صحو و محو و قرب و بعد و وصل و فصل‌

در حقيقت خود ندارد هيچ اصل‌

زانكه غير حق ندارد خود وجود

چون عدم گه دور و گه نزديك بود

ثبت الارض عدم چون شد فنا

تا چگونه يافت تمكين و بقا

در مقام كشف گر راهت دهند

روشنت گردد گدايان چون شهند

بود عالم جز نمودى بيش نيست‌

شو ز ارباب يقين بر ظن مايست‌

هر كه او را ذوق اين اسرار نيست‌

با حقيقت حال او را كار نيست‌

من كه چشم از غير حق بردوختم‌

شمع جان از نور او افروختم‌

در دو عالم بر جمالش ناظرم‌

جز به رويش در جهان مى‌ننگرم‌

چشم حقبينم نبيند غير حق‌

گشت باطل محو از روى ورق‌

آنچه محروم شما مطلوب ماست‌

وآنچه مغضوب شما محبوب ماست‌

درد آيد پيش ما درمان شود

كفر عالم پيش ما ايمان شود

آنچه آمد مر ترا در ره دليل‌

شد مرا مدلول آن بى‌قال و قيل‌

بحر بى‌پايان عرفان بايزيد

آنكه چشم دهر مثل او نديد

گفت چون از بايزيدى من برون‌

آمدم ديگر نديدم چند و چون‌

چون نظر كردم به چشمم بيشكى‌

عاشق و معشوق را ديدم يكى‌

طالب و مطلوب عين يكديگر

گشت در هر جا به اسمى مشتهر

كى دويى را هست در وحدت محال‌

اندرين منزل بود كثرت محال‌

نيست اينجا جز يكى ايمان و كفر

در بيان اين زبان آمد به مهر

در پس در خويشتن را بازدار

پس درآ بيخود درون مردانه‌وار

تا ببينى خود به چشم دل عيان‌

آنچه من كردم درين معنى بيان‌

اوست عين جمله اشيا اى پسر

با تو گفتم راز پنهان سر بسر

هر كسى كو ديده گويد اين سخن‌

خاك پايش توتياى ديده كن‌

ور به تقليد است گفتارش خطاست‌

نيست رهبر رهزن راه خداست‌

فرق كردن جز به توفيق خدا

نيست ممكن اهدنا يا ربنا

از خدا توفيق جو اندر جهان‌

تا بدانى رهنما از رهزنان‌