اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٠٤ - حكايت ابراهيم ادهم

با مريدان گفت پير راهبر

هان بپرهيزيد ز آفات نظر

چون نبودند آن مريدان بوالفضول‌

پند پير از جان و دل كردند قبول‌

حاجيان چون آمدند اندر طواف‌

از سر اخلاص نه از روى گزاف‌

با مريدان آن شه عالى مقام‌

بود اندر طوف با سعى تمام‌

در طواف آمد پسر سوى پدر

كرد آن شه نيك در رويش نظر

در تعجب آن مريدان زان نظر

كو چه مى‌بيند بروى آن پسر

مى‌دهد پند مريدان پير ما

از نظاره مهر جان جانفزا

خود تماشا مى‌كند روى نكو

كى بود اين شيوه مرشد بگو

كى بود مقبول قول بى‌عمل‌

كبر مقتا گفت حق عزوجل‌

از طواف كعبه چون فارغ شدند

آن مريدان جمله پيشش آمدند

پس بگفتندش كه اى سلطان دين‌

از خدا بادا ترا صد آفرين‌

مى‌كنى منع كسان از روى خوب‌

مى‌بترسانى مريدان از وجوب‌

خود نظاره مى‌كنى اندر طواف‌

روى آن حوريوش از روى گزاف‌

چون ترا طاعت شد و ما را گناه‌

حكمت اين بازگو اى پير راه‌

با مريدان گفت سلطان كرم‌

آن زمان كز بلخ بيرون آمدم‌

شيرخواره طفلكى بگذاشتم‌

اين پسر را من همان پنداشتم‌

من چنان دانم كه هست اين آن پسر

زين سبب كردم به روى او نظر

روز ديگر از مريدانش يكى‌

رفت تا پرسد شود دفع شكى‌

در ميان قافله بلخ و هرات‌

چون درآمد گشت ناظر از جهات‌

خيمه‌اى خوش ديد از ديبا زده‌

خلق گرداگرد او جمع آمده‌

ديد كرسى در ميان خيمه او

بر سر كرسى نشسته ماهرو

دور قرآن را ز بر مى‌خواند او

اشك گرم از ديده مى‌افشاند او

چونكه آن درويش آن حالت بديد

در دل او مهر نورش شد پديد

بار جست و رفت پيش او نشست‌

باز مى‌پرسيد احوالى كه هست‌

گفت اى شهزاده نيكو خصال‌

از كجايى گو تمامى شرح حال‌

گفت اى درويش هستم من ز بلخ‌

چون چه پرسى حال عيشم هست تلخ‌

مى‌كنم من حال خود را آشكار

چونكه بيصبرم مرا معذور دار