اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٩ - تأليفات اسيرى

عاقبت ياد آمدم كاين جايگاه‌

كفش را بگذاشتم رفتم به راه‌

من ز خانه سوى جست‌وجوى كفش‌

مى‌دويدم زين قبل بر سوى كفش‌

در طلب ما را نبود از خود خبر

خود چه حاجت گفتگوى خير و شر

من نبودم واقف از گفت شما

عذر من بپذير از بهر خدا

چون بدينجا آمدم زينسان دوان‌

يافتم مطلوب خود را در زمان‌

چون بديدم كفش خود را من بجا

بر سر كفش اوفتادم جابجا

من ز شادى گشتم از خود بى‌خبر

از خودى ديگر نديدم من اثر

اينچنين بايد طلب اى مرد كار

تونه‌اى طالب برو شرمى بدار

گر تويى جوياى حق اى خواجه تاش‌

كمتر از جوياى كفش آخر مباش‌

آن‌چنان از بهر كفشى مى‌دويد

ترك جمله كرد تا مطلوب ديد

جان طالب واصل مطلوب شد

دل نثار وصل آن محبوب شد

در نگر آخر كه او از بهر كفش‌

آنچنان‌كه گفته شد ميراند رخش‌

مى‌نمايى دعوى درد و طلب‌

چون كلوخ از جا نمى‌جنبى عجب‌

هر كه در راه طلب او پا نهاد

نفس خود را يكدم آسايش نداد

تا كه گردد واصل جانان خويش‌

مى‌كند هر دم فدا صد جان خويش‌

طالبان را در دو عالم كار نيست‌

در دل طالب بغير از يار نيست‌

هر كه سوداى طلب در سر گرفت‌

دل ز فكر هر دو عالم برگرفت‌

بهر تفهيم است اين تمثيل من‌

تا مگر طالب كند فهم سخن‌

گرچه گستاخيست اين نوع مثال‌

ليك ديدم اين مثل را شرح حال‌

رهروا اين منزل تنبيه‌دان‌

كه ز هرچيزى شوى اسرار خوان‌

صورتش منگر سوى معنى نگر

مى طلب معنى ز صورت درگذر

ترك مال و عشرت و جاه و جلال‌

كرد از بهر جمال ذوالجلال‌

رنگ سرخش اندرين ره زرد شد

دين و دنيا بر دل او سرد شد

گر همه عالم شود محكوم او

يا علوم جمله شد معلوم او

خنده رفت و گريه شد او را شعار

بينوايى شد نواى دوستدار

او نمى‌جويد به غير از وصل دوست‌

زانكه مطلوب دلش ديدار اوست‌

از هواى خود گذشتند اين گروه‌

در بلا گشتند ثابت همچو كوه‌