اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٧ - مقامات عرفانى اسيرى و عقيده مذهبى وى

سينه كز عشق تو بر وى نيست داغ‌

زآتش دوزخ مباد او را فراغ‌

گوش كو گفتار جانان نشنود

گر شود كر عاقبت بهتر شود

هر مشامى كو ندارد بوى دوست‌

نقش بيجان است و محض رنگ و بوست‌

دست گو نه بهر عقد ذكر اوست‌

او بريده به به تيغ قهر دوست‌

پا كه جز در راه جست‌وجو نهى‌

آن شكسته به كه يابى آگهى‌

جان ندارد هركه جوياى تو نيست‌

دل ندارد هركه شيداى تو نيست‌

خلقت عالم براى جست‌وجوست‌

هركه جويا نيست چون نقش سبوست‌

هركه طالب نيست انسانش مخوان‌

زانكه دارد صورت اما نيست جان‌

جان مبادا هركه را نبود طلب‌

باش در كوى غمش پست طلب‌

در ره عشقش گذر از گفت‌وگو

جستجو كن جستجو كن جستجو

در طلب مى‌باش تا يابى كمال‌

از طلب منشين اگر خواهى وصال‌

از طلب‌كارى مشو غافل دمى‌

تا بيابى درد دل را مرهمى‌

هركه غافل شد دمى از ياد دوست‌

او نه صاحب درد و مرد جستجوست‌

رو تو از جام طلب سرمست شو

جان و دل در راه جانان كن گرو

زاد راه عشق جانان جست‌وجوست‌

جست‌وجو آرد ترا تا وصل دوست‌

تا نيايد در دلت درد طلب‌

نيستى در راه او مرد طلب‌

هركه او برگشت از ياد خدا

مرتدى باشد درين ره بينوا

طالب آن باشد كه تا روز پسين‌

از طلب يكدم نياسايد يقين‌

حظ نفس خود نجويد در طريق‌

دايما با درد و غم باشد رفيق‌

در طريق جست‌وجوى وصل يار

دين و دنيا كرده باشد آن نثار

طالب آنگه ره به وصل او برد

كه سوى دنيا و عقبى ننگرد

اندرين معنى بگويم قصه‌اى‌

تا برد هر طالبى زو حصه‌اى‌

داشتم يارى كه يار شوق بود

عارف حق بين و صاحب ذوق بود

در حضر چون جان و تن باهم بديم‌

در سفر باهم مصاحب مى‌شديم‌

اتفاقا سوى تبريز آمديم‌

قرب شش ماهى بهم آنجا بديم‌