اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٦٥ - حكايت حسن بصرى

از سر اخلاص چون آمد به راه‌

صدق بردش كشكشان تا پيشگاه‌

بدگمانى كفر باشد در طريق‌

صدق رهرو را بود نعم الرفيق‌

شيخ را ز انديشه آن شب هيچ خواب‌

نامد اندر چشم و بودش اضطراب‌

هر زمان با خويش مى‌گفت اين چه بود

بس عجب سودا كه ما را رخ نمود

من كه در درياى حيرت غرقه‌ام‌

مى‌ندانم كز كدامين فرقه‌ام‌

چون بگيرم دست ديگر غرقه را

از چه كردم حكم بر ملك خدا

چونكه در ملك خودم هم دست نيست‌

خط به ملك حق نوشتن بهر چيست‌

از چه گشتم من به راه حق فضول‌

بار او را من چرا گشتم حمول‌

اندرين انديشه خوابش در ربود

روح او در روضه جولانى نمود

ديد شمعون را خرامان در بهشت‌

در درون مرغزارى جانسرشت‌

بود تاجى از مرصع بر سرش‌

حله نيكو و تازه در برش‌

شيخ پرسيدش كه برگو حال چيست‌

آنچه مى‌بينم ز تو احوال چيست‌

گفت شمعونش چه مى‌پرسى خبر

آنچه مى‌بينى دو صد چندان دگر

جاى ما حق در جوار خويش داد

در به روى من به فضل خود گشاد

پس ز عين لطف ديدارم نمود

كى توانم شرح دادن كان چه بود

آنچه فضلش كرد اندر حق من‌

كى به شرح و وصف آيد اى حسن‌

فضل حق بيعلت و بيغايت است‌

از كتاب فضلش اين يك آيت است‌

چون برآرد بحر غفران موجها

محو گرداند گناه خلق را

از كمال رحمتت اى كردگار

مؤمن و كافر همه اميدوار

پيش كوه عفو كاه جرم را

هيچ وزنى نيست اى رب الورى‌

گفت شمعون با حسن بارى كنون‌

از ضمانى آمدى كلى برون‌

خط خود بستان به اين حاجت نبود

هست بيحد رحمت و فضل ودود

چون حسن بيدار شد زان خواب خوش‌

كرد شاديها بسى زان خوش منش‌

در مناجات آمد و گفت اى خدا

نيست نوميدى مرا از بيرهى‌

جز به محض لطف و فضل كردگار

كس نمى‌يابد درين درگاه بار

نيست كس را اندرين درگه زبان‌

چونكه سازى گبر را از محرمان‌

چونكه گبر كهنه را ره مى‌دهى‌

نيست نوميدى مرا از بيرهى‌