اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٢٣ - حكايت معروف كرخى

شيخ گفتا آنكه مى‌گويم بدو

چون همى داند چه حاجت گفتگو

صبر پيش آريد اكنون تا خدا

سر اين سازد هويدا بر شما

چونكه ديدند آن جماعت شيخ را

لرزه‌شان افتاد بر اندامها

ساز بشكستند و مى‌ها ريختند

جمله اندر دامنش آويختند

گريه و زارى كنان در پاى او

اوفتادند آن گروه عيش‌جو

توبه كردند از مناهى جمله‌شان‌

گشته هريك در ره حق جانفشان‌

با مريدان گفت شيخ رازدان‌

اين زمان شد فاش آن سر نهان‌

شد همه مقصود حاصل بى‌تعب‌

نى به كس رنجى رسيد و نى كرب‌

نى كسى را غرقه مى‌بايست گشت‌

نى به دريا حاجت آمد نى به دشت‌

خيرخواهى شيوه مردان بود

هر كرا اين شيوه شد مرد آن بود

هست صلح و جنگشان از بهر حق‌

لاجرم دارند بر عالم سبق‌

قهر ايشان محض لطف آمد يقين‌

هزل ايشان جد شمر اى مرد دين‌

گر ترش رويند و گر خندان شوند

بنده حقند و بر فرمان روند

فارغ و آزاده‌اند از مدح و ذم‌

پيش ايشان غير حق باشد عدم‌

وصف ايشان برتر است از گفت ما

عاجزم يا رب لااحصى ثنا ٢٠٩

بر سر مويم اگر گردد زبان‌

كى درآيد وصف ايشان در بيان‌

وصف ايشان گر كنم بر قدر خود

هم نمى‌يابم امان از طعن بد

زين جماعت آنچه معلوم منست‌

آن كجا در حوصله جان و تنست‌

نيست واقف كس ز حال اين گروه‌

خلق زين سو اوليا زان سوى كوه‌

حكمت حق از پى تعظيم‌شان‌

كرد از چشم همه خلقان نهان‌

مظهر حقند و پنهان چون حقند

زانكه فارغ از دو عالم مطلقند

چون به حق پيوسته دارند الفتى‌

صحبت خلقان نمايد كلفتى‌

هر كه او از هستى خود وارهد

پاى بر فرق همه عالم نهد

هر كه او با دوست باشد همنشين‌

هست فارغ از غم دنيا و دين‌

آن جماعت شاه و خلقان چاكرند

جمله عالم پا و ايشان چون سرند

ذات ايشانست خلقت را سبب‌

هرچه مى‌خواهى ز ايشان مى‌طلب‌

حق تعالوا قل تعالوا فانظروا

خوش بيا بنگر عجايبهاى هو