اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٢٦ - الف نسخههاى موجود در ايران

شيخ آمد بر سرش بنشست زود

از غم احمد دلش پر درد بود

بود جانش بر لب و جنبان زبان‌

مستمع شد تا چه مى‌گويد نهان‌

مى‌شنيد آهسته مى‌گفت آن زمان‌

بهر روزى اينچنين كردم چنان‌

پس سرش از خاك شيخ اوستاد

پاك كرد و بر كنار خود نهاد

چشم را بگشاد احمد شيخ ديد

گفت اى استاد وقت آن رسيد

كز غم دنيا بكل يابم فراغ‌

دركشم از باده شادى اياغ‌

مى‌برم جان زين جهان پر جفا

همرهم همت كن اى كان وفا

احمد آمد پيش شيخ اوستاد

دست و پاى شيخ را او بوسه داد

گفت شيخا آن‌چنان‌كه جان ما

وارهانيدى از اين ظلمت سرا

جان و دل از رنج در راحت فتاد

در دو عالم حق ترا راحت دهاد

شيخ و احمد هر دو مشغول سخن‌

ناگهان آمد دوان آن پيره‌زن‌

بود احمد را عيال و يك پسر

بود سالش پنج و شش يا بيشتر

هر دو را آورد با خود آن زمان‌

هر سه باهم گريه و زارى كنان‌

چشم مادر چونكه بر احمد فتاد

پس عجب حالى در آندم دست داد

ديد فرزندى چنان خوب و لطيف‌

موى ژوليده رخش زرد و نحيف‌

آنچنان تازه جوانى همچو جان‌

همچو مويى گشته زار و ناتوان‌

نعره زد خود را به پايش درفكند

گفت آخر جان مادر تا به چند

مى بسوزى جان اين بيچاره را

رحم نارى بر خود و بر ما چرا

مادر از سويى چنان گريه‌كنان‌

زن ز يك سوى دگر نعره‌زنان‌

كودك از سويى به فرياد و فغان‌

رفته آه هر يكى تا آسمان‌

كودكش افتاد در پاى پدر

شد سرى گريان ز حال آن پسر

اهل مجلس جمله گريان زار و زار

شد در آن ساعت قيامت آشكار

آتشى افتاد در جان همه‌

در خروش آمد ملك زين دمدمه‌

كوشش بسيار كرده تا دمى‌

آورند او را سوى خانه همى‌

خود نكرد آن قول ايشان را قبول‌

بلكه از گفتار ايشان شد ملول‌

هر كه دارد اين طلب در راه حق‌

مى‌برد از طالبان بى‌شك سبق‌

اين‌چنين در راه حق بايد شدن‌

ترك كردن خانه و فرزند و زن‌