اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٧٥ - در بيان إن الله لا يغفر أن يشرك به و يغفر ما دون ذلك لمن يشاء ١٩٤

چون سپاه عشق گيرد تاختن‌

مى‌كند آفاق پر شور و فتن‌

اتفاقا رهگذار پادشا

بود سوى گلخن آن بينوا

بر سر ره بد نشسته گلخنى‌

تا مگر تابد ز رويش روشنى‌

چون رسيدى شاه آنجا دايما

با كمال حسن كردى جلوه‌ها

بود محتاج نياز آن گدا

ناز شاهى تا نمايد خويش را

شاه روزى شد سوار از بهر گشت‌

آمد و از پيش آن گلخن گذشت‌

جلوه معشوقگى با ساز بود

طالب آن عاشق دمساز بود

از قضا آن عاشق پر انتظار

رفته بد آندم به جايى بهر كار

دمبدم مى‌كرد شه هر سو نظر

بى‌زبان مى‌جست زان عاشق خبر

ناز شاهى بود جوياى نياز

ناز معشوق از نياز آمد به ساز

ناز معشوقى محل خود نديد

لاجرم تغيير شد در وى پديد

چون تغير ديد از شه آن وزير

خدمتى آورد بر جا دلپذير

پس بگفت اى پادشاه ملك و دين‌

من به خدمت عرض كردم پيش از اين‌

كه چرا بايد سياست كردنش‌

هيچ نفعى نيست در آزردنش‌

نيست از عشقش زيانى شاه را

ناگزير است از نياز آن گدا

آنكه معشوق است از وجه دگر

عاشقش مى‌خوان اگر يابى خبر

عاشق از روى دگر معشوق دان‌

هر دو را باهم چو جسم و روح خوان‌

از جوانمردى دمى انصاف ده‌

تا گشاده گردد از پايت گره‌

آندم ار گفتى كسى با پادشا

كز غم تو گشت فارغ آن گدا

عشق ورزى مى‌كند با ديگرى‌

غير شه بگزيد ديگر دلبرى‌

شاه را از كار وى بد آمدى‌

بيخ غيرت در درون سر بر زدى‌

تا نبودى هيچ سودايش از آن‌

راست‌گو انصاف‌آور در ميان‌

آرى آرى غيرت و صد غيرتش‌

بيگمان سر برزدى هر ساعتش‌

حق همى گويد گناهان همه‌

من ببخشم از كمال مرحمه‌