اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٨ - تأليفات اسيرى

هر زمان بوديم در جاى دگر

ديده هر دم در تماشاى دگر

اتفاق افتاد روزى از قضا

هر دو باهم از سر ذوق و صفا

در محله صاحب‌آبادى برون‌

سير مى‌كرديم با ذوق درون‌

از عقب ديديم مى‌آمد دوان‌

يك جوانى خوب‌رويى همچو جان‌

او ز تعجيلى كه در ره مى‌دويد

عقل حيران ماند كاين خواهد پريد

در تعجب تا كه او را حال چيست‌

كاين دويدن بى‌سبب البته نيست‌

يار با ما گفت بايد ايستاد

تا بپرسيمش چكارت اوفتاد

زانكه خالى نيست از حكمت يقين‌

بى‌سبب او را دويدن اينچنين‌

چون دوان آمد به نزد ما رسيد

ره ز ما گرداند و زان بهتر دويد

گفتمش بهر خدا يكدم بايست‌

اين دويدن راست گو از بهر چيست‌

او جواب ما نگفت و يك نظر

هم به سوى ما نكرد اندر گذر

او دوان و ما همه حيران كه چيست‌

او گريزان اينچنين از بهر كيست‌

زود همچون برق از ما درگذشت‌

در تعجب ما همه زين سر گذشت‌

در عقب ما جمله نظاره كنان‌

تا چه خواهد بود حال اين جوان‌

بود آنجا چشمه آبى روان‌

چون رسيد آنجا بيفتاد آن جوان‌

در زمان رفتيم تا پرسيم حال‌

تا شود معلوم كارش را مآل‌

چون رسيدم ديدم او بيهوش بود

از شراب بيخودى مدهوش بود

صبر كردم تا بهوش آيد مگر

گويد از احوال خود ما را خبر

لحظه‌اى شد يافت از خود آگهى‌

چشم را بگشود آن سرو سهى‌

وانشست و خاك از رو پاك كرد

بركشيد از سوز دل او آه سرد

جمله گفتيمش كه بى‌روى و ريا

تو بيان كن شرح حال خود به ما

زانكه ما حيران حالت گشته‌ايم‌

خود از اين معنى به خون آغشته‌ايم‌

از تو چون جستيم ما در ره خبر

تو نكردى هيچ سوى ما نظر

ما نمى‌دانيم احوال تو چيست‌

باز گو اين حال بى‌حكمت چو نيست‌

گفت يكدم پيش از اين آنجا بدم‌

ساعتى اينجاى آسوده شدم‌

پس روان گشتم به سوى خانه زود

چون به خانه آمدم گفتم نبود

يك زمان در فكر آن بودم كه تا

در كجا من كفش خود كردم رها