اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٦ - مقامات عرفانى اسيرى و عقيده مذهبى وى

گفت آن عجز است و خوارى و نياز

نيستى و درد و سوز جانگداز

فقر و مسكينى ز خود آوارگى‌

دلشكسته بودن و بيچارگى‌

عارفان را اينچنين آمد خطاب‌

خويشتن بين كى بود ز اهل صواب‌

مرد رعنا دان كه از حق غافلست‌

در طريق اهل عرفان جاهلست‌

رهروانى كاندرين ره رفته‌اند

اينچنين هشيار و آگه رفته‌اند

هستى خود از ميان برداشتند

خويش را معدوم محض انگاشتند

دايه خود را بجستند اين فريق‌

بيخود از خود رفته‌اند اندر طريق‌

كرده‌اند ايشان به راه ذو المنن‌

ذل و خوارى را شعار خويشتن‌

در خور عارف نباشد ما و من‌

اندرين ره بى‌منى بايد شدن‌

چون تو من گويى بود بى‌شك دومن‌

من كجا گنجد به راه ذو المنن‌

بهر جنت زاهدان را جست‌وجوست‌

در دل عاشق نگنجد غير دوست‌

عاشقانت را به جان باشد مريد

هر كسى كو لذت عشقت چشيد

آتش درد طلب در دل فروز

هرچه يابى غير مطلوبت بسوز

بگذر از ناموس در راه طلب‌

لاابالى‌وار رو در راه رب‌

هركه در راه طلب مردانه است‌

از خيال كفر و دين بيگانه است‌

تا طلب در باطنت ظاهر نشد

در بلاى عشق جان صابر نشد

آن دلى كو هست خالى از طلب‌

دايما بادا پر از رنج و تعب‌

آن سرى كورا هواى دوست نيست‌

زو مجو مغزى كه او جز پوست نيست‌

ديده كو بينا به روى يار نيست‌

كور به چون درخور ديدار نيست‌

آن زبان كز ياد او خالى بماند

لال بهتر چون نشايد غير خواند

جان كه جويانت نباشد كوبكو

مرده بيجان بود جانش مگو

عقل كو ديوانه عشق تو نيست‌

نيست بادا ز آنكه جان را رهزنى است‌

روح كو روح خيالت را نيافت‌

جسم خوان چون نور جان بر وى نتافت‌

هر كه او جوياى اسرار تو نيست‌

سر مبادش چون طلب كار تو نيست‌