اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٤ - مقامات عرفانى اسيرى و عقيده مذهبى وى

رهزنان چون رهنما پنداشتى‌

احمد و بوجهل چون هم داشتى‌

اشقيا از اوليا نشناختى‌

دين و دنيا را از آن درباختى‌

كرده‌اى اعمى‌تر از خود پير راه‌

لاجرم هرگز ندانى ره ز چاه‌

غول را كردى تصور رهنما

تا كه گشتى منكر اهل خدا

ساختى دجال را مهدى پير

خر ز عيسى واندانى اى فقير

خود نه پيرست او كه شيطان رهست‌

از طريق رهروان كى آگهست‌

از كمال اهل معنى ره نبرد

بخش او از جام صورت بود درد

آنكه هرگز ره نداند اى رفيق‌

رهنمايى چون كند اندر طريق‌

اهل بدعت شيخ سنت كى بود

ره نديد او كى ترا رهبر شود

آنكه بازد عشق با روى بتان‌

رهنما نبود، بود از رهزنان‌

آنكه باشد دايما صورت پرست‌

دامن معنى كجا گيرد به دست‌

هر كه حيران جمال صورتست‌

اهل معنى نيست صاحب شهوتست‌

آنكه ميلش سوى لهوست و سماع‌

وجد و حالاتش نباشد جز خداع‌

لاف فقر اندر جهان انداخته‌

رهبر و رهزن ز هم نشناخته‌

صد فسون و مكر دارد در درون‌

مخلص و صادق نمايد از برون‌

رهزنى چون نام خود رهبين كند

عاميان را در هلاكت افكند

گويد او كه من قلاووز رهم‌

وز منازلهاى اين ره آگهم‌

هر كه باور كرد آن مكر و دروغ‌

ماند از نور ولايت بيفروغ‌

گم شد و هرگز به منزل ره نبرد

در بيابان هلاكت زار مرد

كرده‌اى نفس و هوى را پيشوا

لاجرم بويى نيابى از خدا

نور عرفان در دل و جانت نتافت‌

تو همى گويى چو من عارف كه يافت‌

نيستت از عارفان شرم و حيا

دعوى عرفان و تلبيس و هوى‌

واى آن طالب كه در دامش فتاد

هرچه بودش نقد او بر باد داد