اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٦٤ - حكايت حسن بصرى

حق تو آتش نمى‌آرد به جا

گر درآيى همچو من سوزد ترا

گر بدارد حق نخواهد سوختن‌

آتش سوزنده يك مويم ز تن‌

خوش بيا تا دست بر آتش نهيم‌

تا يقين گردد ازين شك وارهيم‌

شيخ دست خويش بر آتش نهاد

شعله‌اى در جان شمعون اوفتاد

يكسر مويش نشد آزرده زان‌

چونكه شمعون ديد احوال چنان‌

صبح دولت در دل شمعون دميد

ذوق ايمان گشت در جانش پديد

گفت شيخا چيست تدبيرم بگو

چاره‌ام كن زانكه هستم چاره جو

شيخ گفتش شو مسلمان اين زمان‌

چاره تو اين بود تحقيق دان‌

گفت شمعون شيخ را حجت بده‌

خط خود را هم بر آن حجت بنه‌

كه عقوبت نبودم در آخرت‌

حق ببخشد جمله كفر و معصيت‌

در زمان آن شيخ خطى درنوشت‌

كه نگيرد حق ترا زآن فعل زشت‌

گفت شمعونش عدول بصره كو

تا گواهى‌ها نويسندم بر او

هم بگفت شيخ بنوشتند زود

آن زمان شمعون بسى زارى نمود

ناله‌ها و گريه‌ها بسيار كرد

آمد از افغان او دلها بدرد

دين پذيرفت و به اسلام آمد او

از صفاى ذوق ايمان برد بو

پس حسن را اين وصيت كرد زود

وقت مردن بين چه اخلاصى نمود

چون بميرم گفت فرما تا مرا

پاكشويى شويد اى بحر صفا

پس مرا بر دست خود در خاك نه‌

خط كه بنوشتى به دست من بده‌

تا مرا حجت بود پيش خدا

تا بود اين خط امان جان مرا

شيخ گفتش اين وصيتها تمام‌

كرده‌ام از تو قبول اى خوش پيام‌

چون شنيد از شيخ شمعون اين جواب‌

ديده‌ها برهم نهاد و شد به خواب‌

در زمان جان را به حق تسليم كرد

شد به حضرت با دل پر سوز و درد

صدق و اخلاصش نگر اى مرد راه‌

قول و فعلش هست بر حالش گواه‌

قول كامل بين چو كرد از جان قبول‌

نى چرا گفت و نه چون چون بوالفضول‌

هركه قول اهل حق تصديق كرد

شاد گشت و وارهيد از رنج و درد

شيخ گفتش تا بشويندش بساز

كرد بر وى شيخ و اصحابش نماز

بعد ازآن كاغذ به دست او بداد

پس به دست خويش در گورش نهاد