اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ١٢ - مقامات عرفانى اسيرى و عقيده مذهبى وى

اى خداى صاحب جود و كرم‌

آورش بيرون ازين چاه ظلم‌

از همه خلق بد او را وارهان‌

با نوا سازش ز خلق نيكوان‌

در دل او آتش شوقش فروز

هرچه دارد نقش غيريت بسوز

پير ره دان هرچه مى‌فرمايدت‌

گر خلاف او كنى كى شايدت‌

گر بگويد خويش در آتش فكن‌

اندرآ خود را به آتش خوش فكن‌

چون بود عشقت نخواهى سوختن‌

بلكه خواهى همچو زر افروختن‌

اين حكايت بشنو از پير و مريد

تا كه گردى در ارادت بر مزيد

شيخ دارانى كه شيخ فقر بود

بو سليمان نام و قطب عصر بود

يك مريدى داشت با صدق و صفا

بود احمد نام آن كان وفا

اتفاقا بود روزى مجلسى‌

بو سليمان حاضر و مردم بسى‌

شيخ گرم نكته‌هاى روحبخش‌

اهل مجلس را ز ذوقش نيز بخش‌

شيخ هر دم در معارف نكته‌ها

خوش همى گفتى به اخوان الصفا

آن مريد آمد به پيش شيخ دين‌

شيخ گرم معرفتهاى يقين‌

گفت با شيخش تنورم سوختست‌

در تنور آتش عجب افروختست‌

آنچه مى‌گويى بگو تا آن كنم‌

هر چه فرمايى مگر ز انسان كنم‌

شيخ مشغول سخن بود آن زمان‌

خود نگفت او را چنين كن يا چنان‌

بار ديگر آن مريد دردمند

گفته را وا گفت با شيخش بلند

گوييا دلتنگ شد آن شيخ دين‌

گفت او را رو در آن آتش نشين‌

رفت از آنجا آن مريد با يقين‌

چون زمانى شد پس آنگه شيخ دين‌

با يكى گفتا كه احمد را طلب‌

كو مگر اندر تنور است اى عجب‌

زانكه با من عهد بست آن باوفا

كو خلاف ما نجويد هيچ‌جا

چون نظر كردند آن مرد صبور

رفته بود و خوش نشسته در تنور

نى مر او را از چنان آتش گزند

نى يكى عضوش ز آتش دردمند

آتش ابراهيم را ريحان بود

ليك مر نمرود را سوزان بود