ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٧٩ - جواز معالجه امراض خطرناك

٢٣٢- سليمان بن جعفر جعفرى گويد: شنيدم از امام موسى بن جعفر عليه السّلام كه فرمود:

دواى درد دندان اين است كه: يك دانه حنظل (هندوانه بو جهل) ميگيرى و آن را پوست ميكنى و روغنش را ميگيرى پس اگر دندان را كرم خورده و توى آن خالى شده چند قطره از آن روغن در آن ميچكانى و كمى هم در پنبه‌اى ميريزى و در جاى كرم خوردگى ميگذارى و سه شب متوالى اين كار را ميكنى و به پشت ميخوابى.

و اگر كرم‌خوردگى ندارد و درد دندان از باد است دو قطره يا سه قطره از همان روغن در گوشى كه سمت آن دندان است ميچكانى (ان شاء اللَّه) باذن خدا دردش خوب مى‌شود.

گويد: و نيز شنيدم كه براى درد دهان و خونريزى دندان و ضربان قلب و قرمزى داخل دهان ميفرمود: حنظل تازه را كه زرد شده باشد ميگيرى و در قالبى از گل ميگذارى (مجلسى (ره) گويد: يعنى خوب اطرافش را با گل ميگيرى كه وقتى روى آتش ميگذارى پوستش نسوزد و سوراخ نشود) و سر آن را سوراخ ميكنى و چاقوئى در آن فرو ميبرى و آهسته آهسته اطرافش را با چاقو ميتراشى آنگاه سركه خرماى بسيار ترشى در آن ميريزى سپس آن را روى آتش ميگذارى تا آن سركه خوب بجوشد، سپس شخص دردمند بمقدار سر ناخن از آن دوا بگيرد و بلثه و دهانش بمالد و با سركه دهان را بشويد، و اگر بخواهد اين دوا را از ميان آن حنظل در شيشه و يا بستوئى هم بريزد مانعى ندارد، و هر زمان سركه آن تمام شد دوباره سركه تازه روى آن بريزد كه هر چه اين سركه بيشتر كهنه شود نافع‌تر است ان شاء اللَّه.

٢٣٣- عبد الرحمن بن سيابه گويد: بامام صادق عليه السّلام گفتم: قربانت گردم مردم ميگويند: