ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٧ - (نامه كه حضرت صادق ع باصحاب خود مرقوم فرمود)

آرام آرام اى مردم شايسته، دستور خدا را و هم دستور آن كسى كه خدا شما را فرمان به پيروى از آنها داده وامگذاريد كه خدا نعمتش را كه بشما داده دگرگون سازد، دوست داريد بخاطر خدا هر كه را هم مسلك و هم عقيده با شماست، و دشمن داريد براى خدا هر كه را مخالف با شما است، و دوستى و خيرخواهى خود را از كسى كه هم عقيده با شما است دريغ مداريد، ولى براى آنها كه از عقيده شما روگردان است و با شما در باره مذهبتان دشمنى ميكند و توطئه چينى براى شما ميكند دوستى و خيرخواهى نكنيد.

اين است روش و ادب ما كه همان روش خدا است، آن را بدست آريد و درك كنيد و بفهميد و پشت سر نيندازيد، آنچه بر طبق راهنمائى و هدايت شما است آن را دريابيد و آنچه موافق خواهش نفسانى شما است آن را بدور افكنيد و رفتار نكنيد، مبادا بر خدا بزرگى كنيد، و بدانيد كه كسى مبتلا ببزرگى كردن بر خدا نشود جز آنكه بزرگى بر دين خدا كند، پس در راه خدا محكم باشيد و بعقب برنگرديد كه زيانكار ميشويد. خدا ما و شما را از بزرگى كردن بخدا در پناه خود گيرد، و نيروئى براى ما شما و نيست جز بخدا.

و نيز فرمود: براستى اگر بنده را خداوند در اصل- يعنى اصل خلقت- مؤمن آفريده باشد از اين جهان نرود تا خداوند شر و بدى را ناپسند او كند و از آن دورش سازد، و هر كه را خداوند از شر و بدى دور ساخت و آن را ناپسند خاطرش كرد از تكبر و سركشى در امانش بدارد و در نتيجه نرم‌خو و خوش خلق و گشاده‌رو گردد و وقار و آرامش و فروتنى اسلام در او پديد آيد، و از محرمات خدا پارسائى كند و از آنچه خشم او است دورى گزيند، و خداوند دوستى مردم و مدارا كردن با آنها و ترك نزاع و خصومت مردم را روزى او كند و هيچ گاه پيرامون آن نگردد، و براستى هر گاه خداوند بنده‌اى را در اصل- يعنى اصل آفرينش‌