كردند و در باره آنان شتاب مكن» (سوره احقاف آيه ٣٤) و فرموده است: «و اگر تو را تكذيب كنند پيش از تو نيز پيامبرانى را دروغگو شمردند ... و آنان بر تكذيب و آزار شكيبائى كردند» (صدر آيه در سوره فاطر آيه ٤ و ذيل آن در سوره انعام آيه ٣٤ است و ممكن است قرائت امام قرائت ديگرى غير از قرائت مشهور باشد) و با اين ترتيب پيمبر خدا و پيمبران پيش از او مورد تكذيب مردم واقع شدند و اضافه بر تكذيب در مورد حق آزار نيز كشيدند.

پس اگر از فرمان خدا در باره ايشان خوشحال شويد، همان فرمانى كه در اصل (يعنى اصل آفرينش) آنها را براى همان فرمان آفريده، در برابر آن كفرى كه در علم خدا گذشته است كه ديگران را در اصل براى آن آفريده و (قرارشان داده) از كسانى كه در كتابش (قرآن) از آنها نام برده آنجا كه فرمايد: «و گردانيديم از ايشان پيشوايانى كه بسوى دوزخ رهبرى كنند» (آيه ٤١ از سوره قصص، و آيه چنين است: و جعلناهم ائمة ... كه همان احتمالى كه در آيه بالا گفته شد در اين آيه نيز هست) ... پس آنچه را گفتيم تدبر كنيد و دريابيد و ندانسته نگيريد، زيرا هر كس اين جريان و مانند آن را از آنچه خدا در قرآنش لازم كرده كه بدان امر كرده و يا از آن نهى فرموده ندانسته گيرد، دين خدا را رها كرده و نافرمانى او را مرتكب شده و سزاوار خشم خدا گرديده، و خداوند او را برو در آتش دوزخ افكند.

و نيز فرمود: اى گروه مورد رحمت و رستگار براستى كه خدا كامل كرده براى شما آن خيرى را كه بشما عطا فرموده، و بدانيد كه از علم خدا و دستورش اين نيست كه كسى از خلق او در دين خود هواى نفس و رأى و قياس را ميزان بگيرد چون كه خداوند قرآن را نازل فرمود و بيان هر چيز را در آن قرار داد و براى آموختنش كسانى را مقرر فرمود و آنان كه علم قرآن را بدانها داده نمى‌توانند از روى ميل و سليقه و قياس و نظر خود در احكام آن رفتار كنند و خداوند آنان را بوسيله دانشى كه بآنها داده و بدان مخصوصشان داشته و در نزد آنها سپرده است (از رأى و سليقه و قياس) بى‌نيازشان ساخته و اين از روى احترامى بوده كه خداوند آنها را بدان گرامى داشته، و ايشانند اهل ذكر كه خدا اين امت را بپرسش از آنان مأمور ساخته،