ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٤٢ - خطبهاى از امير المؤمنين ع و آن خطبه(معروف بخطبه) وسيله است

هان! اى مردم من در ميان شما مانند هارونم در ميان فرعونيان، و چون دروازه «حطه» (كه بنى اسرائيل مأمور شدند از آن بگذرند تا گناهشان بريزد) در ميان بنى اسرائيل، و چون كشتى نوح هستم در ميان قوم نوح، منم نبأ عظيم (خبر بس بزرگ) و صديق اكبر (راستگوى بزرگ) و بزودى وعده‌هائى را كه بشما داده شده خواهيد دانست، و آيا جز اين است كه اين دنيا جز انگشت ليس خورنده‌اى است و مزه‌چش نوشنده و چرت زدن شخص خواب آلودى ميباشد، و پس از آن گناهان هلاكت بار گريبانگير آنها شده و موجب رسوائى دنيا و آخرتشان گردد و سپس بسخت‌ترين عذاب باز گردند، و خدا از كارهائى كه ميكنند غافل نيست.

پس چيست سزاى آن كس كه از راه روشن خود منحرف گشته و حجت و دليل روشنش را منكر شده و با هدايت خود مخالفت كرده، و از نور خود بيكسو شده و در تاريكى فرو رفته و بجاى آب سراب را گرفته و نعمت را بعذاب تبديل كرده و بجاى رستگارى ببدبختى گرائيده و خوشى را با دشوارى و فراخى را با سختى عوض كرده، جز سزاى ارتكاب گناهانش و بدى خلاف كاريش، پس بايد يقين كنند بوعده خدا از روى حقيقت، و بدان چه وعده داده شده‌اند قطع پيدا كنند «روزى كه صيحه آسمانى را بحق بشنوند اين روز بيرون شدن است، مائيم كه زنده كنيم و بميرانيم و سرانجام سوى ماست، روزى كه زمين براى درآمدنشان شكافته شود و شتابان شوند ...» تا آخر سوره (ق)