ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٩ - (نامه كه حضرت صادق ع باصحاب خود مرقوم فرمود)

داد بشما نيز مانند آن را در حال خوشى و تنگى و سختى و آسودگى بدهد. مبادا با اهل باطل بستيزه‌جوئى برخيزيد و بر شما باد بهدايت مردمان شايسته و وقار و آرامش آنها و بردبارى و فروتنى و پارسائى آنها از محرمات خدا و راستى و وفا و كوششى كه براى خدا در كار اطاعت او داشتند زيرا اگر شما چنين نكنيد بمقام و منزلت شايستگان پيش از خود نخواهيد رسيد.

و بدانيد كه هر گاه خداوند خير بنده‌اى را خواهد سينه‌اش را براى پذيرفتن اسلام بگشايد و چون اين مرحمت را در باره او كرد زبانش بحق گويا شود و بستگى بدان پيدا كند و بدان عمل كند و چون همه اينها را خدا براى او فراهم كرد اسلام او را كامل گرداند و اگر بر اين حال بميرد نزد خدا از مسلمانان حقيقى خواهد بود ولى هر گاه خدا خير بنده‌اى را نخواهد او را بخودش واگذارد و سينه‌اش گرفته و پريشان گردد پس اگر سخن حقى بر زبانش جارى گردد دل بدان نبندد، و چون دل بدان ندهد خداوند توفيق عمل بدان سخن را باو ندهد، و چون اين وضع را براى او فراهم كند و او بر آن حال بميرد در پيشگاه خدا از منافقان خواهد بود، و آن سخن حقى كه بر زبانش جارى است دلبستگى بآن را خدا بدو نداده و توفيق عملش را نيز بدو مرحمت نكرده آن سخن حق بر عليه او حجتى گردد، پس از خدا بترسيد و از وى بخواهيد تا سينه‌هاى شما را براى پذيرش اسلام بگشايد و زبانهاتان را گوياى بحق كند تا بر آن حال شما را از اين جهان ببرد و بازگشتشان را بازگشت شايستگان پيش از ما قرار دهد و نيروئى نيست جز بخدا و ستايش از آن خدا پروردگار جهانيان است.

و هر كه دوست دارد كه بداند خدا او را دوست دارد بايد بطاعت خدا عمل كند و از ما پيروى كند آيا نشنيده‌اند گفتار خداى عز و جل را كه به پيامبرش (ص) فرمايد: «بگو اگر خدا را دوست داريد مرا