ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٨٢ - حديث حضرت موسى بن جعفر ع

مردم بر آنها باد.

بخدا قسم كه در دل هيچ يك از آن دو از آن روزى كه از حال (بت‌پرستى) خود بيرون آمدند ذرّه‌اى ايمان داخل نگشت و جز شك و ترديد چيزى بر آنها نيفزود، آن هر دو فريبكار و مردّد و منافق بودند تا آنگاه كه فرشتگان عذاب آن دو را بجايگاه رسوائى در خانه ابدى بردند.

و پرسيده بودى از مردمى كه حاضر بودند كه مال آن مرد را غصب كردند و بر گردنش نهادند.

برخى از آنها عارف و آشنا بدين جريان بودند و برخى منكر؟ (بدان كه) آنان همان مرتدان نخست از اين امتند كه لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنها باد.

و پرسيده بودى از اندازه علم ما؟ (بدان كه) علم ما بر سه گونه است:

(١) علم در باره امور گذشته، (٢) علم در باره امور آينده، (٣) علم در باره امورى كه حادث شود و تازه پديد آيد.

اما علم در باره گذشته علمى است كه براى ما تفسير و شرح شده، و اما راجع بآينده آن نوشته‌اى است (كه نزد ما است) و اما در باره امورى كه حادث شود بطور خطور در دل و تأثير كردن در گوشها است و اين قسم بهترين علم ما است با اينكه پس از پيغمبر ما محمد (ص) پيغمبرى نيست.

و پرسيده بودى از ام ولدهاى آنان (يعنى خلفاى جور) و از نكاح و طلاقشان؟

اما ام ولدهاشان تا روز قيامت زناكارند (زيرا اسارتشان در اصل بدون اذن امام عليه السّلام بوده) و نكاح آنها بدون ولى شرعى است و طلاقى است در غير عده (چون طلاق با شرائط آن از قبيل وقوع آن در طهر غير مواقعه و بودنش در حضور دو شاهد عادل و امثال آن نبوده).

و اما هر كس كه در دعوت ما داخل گردد محققا ايمان او گمراهيش را از بين ميبرد و يقين او