شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - ١/ ٢ - ١٨ نور، نور مبين(روشنگر)

فلك كشيد، تا آن كه خداوند عز و جل او را با [فرستادن‌] روح الأمين و [نزول‌] نور مبين و كتاب روشن، مفتخر ساخت.

٦١. امام على عليه السلام‌- در باره بعثت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله-: خداوند، او را در زمانى فرستاد كه مدّت‌ها پيامبرى نيامده بود و مردمان، در خوابى دراز، فرو رفته بودند و رشته تافته و در هم تنيده [ى دين و احكام الهى‌]، از هم گسيخته بود. در چنين هنگامى، كتابى را براى آنان آورد كه آنچه [يعنى تورات و انجيل‌] را كه پيش از او آمده بود، تصديق مى‌كرد و نورى سزاوارِ پيروى بود. آن [كتاب و نور]، قرآن است. پس، از آن بخواهيد تا سخن بگويد.

٦٢. امام على عليه السلام‌- در باره بعثت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله-: او را با نورى تابناك و برهانى آشكار و راهى پيدا و كتابى راه‌نما فرستاد.

٦٣. امام على عليه السلام: گواهى مى‌دهم كه محمّد، بنده و فرستاده اوست. او را با نورى درخشان و پرتوى تابان فرستاد.

٦٤. امام على عليه السلام‌- در بيان جايگاه خود نسبت به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله-: هر سال در كوه حرا اقامت مى‌گُزيد، و من، او را مى‌ديدم [و ملاقات مى‌كردم‌] و كسى جز من، او را نمى‌ديد [و ملاقات نمى‌كرد]. آن روزها، [اهل‌] هيچ خانه‌اى به اسلام در نيامده بود، مگر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و خديجه، و من، سومينِ آنها بودم. نور وحى و رسالت را مى‌ديدم و رايحه نبوّت را مى‌بوييدم.

٦٥. امام حسن عليه السلام: به راستى كه در اين قرآن، چراغ‌هاى روشنايى و شفاى سينه‌هاست.

پس جلا دهنده، بايد كه به نور آن، [ديده دل خويش را] جلا دهد و انديشه‌اش را در اوصاف آن، به درنگ وا دارد؛[١] چرا كه انديشيدن [در قرآن‌]، مايه حيات دلِ شخص بينش‌وَر است، همچنان كه آدمى در تاريكى‌ها، با كمك نور، راه خود را مى‌پيمايد.

[١]. يا: شخص تيزبين بايد دقّت نظر داشته باشد و اين دقّت را تا رسيدن به صفات آن، ادامه دهد.