شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٧ - ٣/ ٤ آنچه امام على(ع) از قرآن و تفسير آن نوشت

مدينه هم نامه نوشتم؛ امّا به آن دست نيافتم.

٢٣٣. شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد: همگان بر اين، اتّفاق نظر دارند كه امام على عليه السلام در همان زمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله قرآن را از حفظ داشت و كسى جز او، حافظ قرآن نبود.

سپس ايشان، نخستين كسى بود كه آن را جمع‌آورى كرد.

همه نقل كرده‌اند كه ايشان، در بيعت كردن با ابو بكر، تأخير كرد؛ امّا اهل حديث با شيعه هم‌نظر نيستند كه [شيعه‌] مى‌گويند:" تأخير ايشان، از سرِ مخالفت با بيعت بود"؛ بلكه مى‌گويند:" به جمع‌آورى قرآن، مشغول شد"، و اين، نشان مى‌دهد كه او، نخستين كسى بود كه قرآن را گرد آورد؛ زيرا اگر قرآن در زمان حيات پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گرد آورده شده بود، ديگر نيازى نبود كه بعد از وفات ايشان، على عليه السلام به جمع‌آورى آن بپردازد.

٣/ ٤: آنچه امام على (ع) از قرآن و تفسير آن نوشت‌

٢٣٤. امام على عليه السلام: هيچ آيه‌اى از قرآن بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نازل نشد، مگر اين كه قرائت آن را به من آموخت و به من املا كرد و من، آن را با خطّ خودم نوشتم و تأويل و تفسير آن، و ناسخ و منسوخ آن، و محكم و متشابه آن، و خاص و عامّ آن را به من تعليم داد، و دعا كرد كه خداوند، فهم و حفظ آن را به من عطا فرمايد، و از زمانى كه اين دعا را برايم كرد، هيچ آيه‌اى از كتاب خدا را و هيچ علمى را كه به من املا فرمود و آن را نوشتم، از ياد نبردم و هر آنچه از حلال و حرام و امر و نهى را كه مربوط به گذشته يا آينده مى‌شد و خدا به او آموخته بود هر كتابى را كه بر پيامبر پيش از او نازل شده بود، از طاعت و معصيت، همه را به من آموخت و من، آنها را حفظ كردم، به طورى كه حتّى يك حرف آن را فراموش نكردم. سپس دستش را بر سينه‌ام نهاد و از خدا خواست تا دلم را از دانش و فهم و فرزانگى و نور، آكنده سازد.