دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٩ - ٤/ ١٠ گزارشهاى رسيده در باره نام و موطن ياوران امام عليه السلام

مولتان، حيدر بن ابراهيم است و از نيل، شاكر بن عبده، و از قَندابيل،[١] عمرو بن فروه. از مدائن، هشت نفرند: دو برادر شايسته: محمّد و احمد (پسران منذر)، ميمون بن حارث، مُعاذ بن على بن عامر بن عبد الرحمان بن معروف بن عبد اللَّه، حَرَسى بن سعيد، زهير بن طلحه، نصر و منصور. از عُكبَرا، زائدة بن هِبَه است. از حلوان، ماهان بن كثير و ابراهيم بن محمّدند و از بصره، عبد الرحمان بن اعطف بن سعد، احمد بن مليح و حمّاد بن جابر.

و اصحاب كهف، كه هفت تن هستند: مكسلمينا و همراهانش. و دو تاجرى كه از انطاكيه بيرون مى‌آيند: موسى بن عون و سليمان بن حُر و غلام رومى آن دو، و يازده مرد پناهنده به روم: صُهَيب بن عبّاس، جعفر بن حلال، ضرار بن سعيد، حُمَيد قدّوسى، منادى، مالك بن خُلَيد، بكر بن حُر، حبيب بن حَنان، جابر بن سفيان، و دو فرود آينده در سرانديب كه جعفر بن زكريّا و دانيال بن داوودند. و از سندرا، چهار مردند: خور بن طرخان، سعيد بن على، شاه بن بزرگ، حرّ بن جميل. و آن كه از كشتى‌اش در آب‌هاى شلاهط مفقود مى‌شود و نامش منذر بن زيد است. و از سيراف» و گفته شده «شيراز» (شك از راوى حديث، مسعدة بن صدقه است) «حسين بن عُلوان است. و دو فرارى به سَردانيّه: سرىّ بن اغلب و زيادة اللَّه بن رزق اللَّه. و گوشه‌نشين صِقِلّيه، ابوداوود شعشاع. و جستجوگر حق از يَخشِب: عبد اللَّه بن صاعد بن عقبه، و گريزان از خاندانش از بلخ: اوس بن محمّد، و احتجاج كننده به‌

كتاب خدا در برابر دشمن اهل بيت از سرخس: نجم بن عقبة بن داوود، و از فرغانه، ازدجاه بن وابص است و از تَرمُد، صخر بن عبد الصمد قنابلى و يزيد بن قادر.

اينها سيصد و سيزده مرد به تعداد جنگاوران بدرند.[٢]

[١]. قندابيل، شهرى در سند است.

[٢]. دلائل الإمامة: ص ٥٦٦ ح ٥٢٨.