دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩ - ٣/ ٣ رجعت پيامبران و اوصياى آنان

يعنى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، «و بايد او را يارى دهيد»، يعنى امير مؤمنان عليه السلام را.

سپس در عالم ذَرّ و ارواح، به آنان فرمود: «آيا اقرار كرديد و بر پايه آن، پيمان مرا پذيرفتيد؟»، يعنى عهد الهى. «گفتند: اقرار كرديم. فرمود»، يعنى خداوند به فرشتگان «:

گواه باشيد و من نيز همراه شما از گواهان هستم» و اين همراه آيه سوره احزاب: «و هنگامى كه از پيامبران پيمان گرفتيم و نيز از تو و از نوح [و ابراهيم و موسى و عيسى‌]» و نيز آيه سوره اعراف: «و هنگامى كه خدايت از پشت فرزندان آدم، زاده‌هاى آنان را بر گرفت [و از آنان بر خودشان گواهى گرفت‌]» است. اين سه آيه در سه سوره نگاشته شده است».[١]

١٤٢٩. كامل الزيارات‌- با سندش به نقل از بريد بن معاويه عجلى-: به امام صادق عليه السلام گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! مرا از آن اسماعيلى باخبر كن كه خداوند در كتابش از او ياد كرده است، آن جا كه مى‌فرمايد: «اسماعيل را در كتاب ياد كن كه او درست‌پيمان و فرستاده‌اى پيام‌آور بود». آيا او اسماعيل، فرزند ابراهيم عليه السلام است؟ مردم بر اين باورند كه او اسماعيل فرزند ابراهيم است.

فرمود: «اسماعيل پيش از ابراهيم در گذشت و ابراهيم، خود، حجّت الهى و قائم و صاحب شريعت بود. پس اسماعيل به سوى چه كسى فرستاده شود؟».

گفتم: فدايت شوم! پس او كه بود؟

فرمود: «او اسماعيل بن حزقيلِ پيامبر بود. خداوند، او را به سوى قومش فرستاد؛ امّا آنان او را تكذيب كردند و كشتند و پوست صورتش را كندند. خداوند بر آنها خشم گرفت و اسطاطائيل، فرشته عذاب، را به سوى آنان فرستاد. وى به او گفت: اى اسماعيل! من، اسطاطائيل، فرشته عذاب هستم. پروردگار عزّت، مرا به سوى تو فرستاده تا قومت را آن گونه كه تو بخواهى، عذاب كنم.

[١]. تفسير القمّى: ج ١ ص ١٠٦( با سند حسن مثل صحيح)، مختصر بصائر الدرجات: ص ١٦٧( با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ١١ ص ٢٥ ح ٤.