دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥ - ٣/ ٣ رجعت پيامبران و اوصياى آنان

گفتم: به خدا سوگند، آن را جزو پرسش‌هايى قرار داده بودم كه مى‌خواستم از شما بپرسم؛ امّا فراموش كردم.

امام باقر عليه السلام فرمود: «آيا بزرگ‌تر از اين را به تو خبر ندهم؟ «و تو را جز مژده‌بخش و هشدار دهنده براى همه مردم نفرستاديم». سرزمينى باقى نمى‌ماند، جز آن كه شهادتين گواهى به توحيد و رسالت الهى محمّد صلى الله عليه و آله در آن ندا داده مى‌شود»، و با دستش به كرانه‌هاى زمين اشاره كرد.[١]

٣/ ٣: رجعت پيامبران و اوصياى آنان‌

١٤٢٦. مختصر بصائر الدرجات‌- با سندش به نقل از جميل بن درّاج-: به امام صادق عليه السلام گفتم:

سخن خداوند- تبارك و تعالى-: «ما فرستادگان خود و مؤمنان را در زندگى اين جهان و در روزى كه گواهان [به گواهى‌] برخيزند، يارى مى‌كنيم» چه معنايى دارد؟

فرمود: «به خدا سوگند، اين در باره رجعت است. آيا نمى‌دانى كه پيامبران فراوانى در اين جهان يارى نشدند و كشته شدند و امامان پس از ايشان نيز كشته شدند و يارى نشدند؟! آيه در باره رجعت است».

گفتم: آيه: «و به روزى گوش فرا دار كه ندا دهنده، از جايى نزديك، ندا مى‌دهد. روزى كه بانگ آسمانىِ حقيقى را مى‌شنوند كه آن، روز خروج است» چه؟

فرمود: «آن هم در باره رجعت است».[٢]

[١]. مختصر بصائر الدرجات: ص ٢٠٩( با سند معتبر، بنا بر اعتبار طريق مؤلّف)، بحار الأنوار: ج ٥٣ ص ١١٣ ح ١٥.

[٢]. مختصر بصائر الدرجات: ص ١٨( با سند معتبر، بنا بر اعتبار طريق مؤلّف) و ٤٥، تفسير القمّى: ج ٢ ص ٢٥٨( هر دو منبع با سند معتبر)، بحار الأنوار: ج ٥٣ ص ٦٥ ح ٥٧.