صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٤٧ - ادغام سياست و عبادت در اسلام

ادغام سياست و عبادت در اسلام‌

اين مواقفى‌ [١] كه در اسلام هست مثل عيد فطر، عيد اضحى‌، قربان، و حج- مواقف حج- نماز جمعه، جماعات كه در شب و روز انجام مى‌گيرد، اين مواقف جنبه‌هاى عبادى دارد، و جنبه‌هاى سياسى و اجتماعى هم دارد؛ يعنى جنبه عبادى‌اش در جنبه سياسى‌اش- اينها- مُدْغَمند، مُنْضَم به همند. ديانت اسلام يك ديانت عبادىِ تنها نيست و فقط وظيفه بين عبد و خداىِ تبارك و تعالى، وظيفه روحانى تنها نيست؛ و همين طور يك مذهب و ديانت سياسى تنها نيست؛ عبادى است و سياسى. سياستش در عباداتْ مُدْغَم است و عبادتش در سياسات مدغم است. يعنى همان جنبه عبادى يك جنبه سياسى دارد. همين اجتماع در اعياد براى نماز، اين عبادت است لكن آن اجتماع خودش جنبه سياست دارد. مسلمانها بايد از اين اجتماعاتى كه هست، از اين اجتماعات استفاده‌هاى زياد بكنند. مثلًا مسجدها در صدر اسلام به اين صورتى كه بعدش به توسط اشخاصى منحرف به اين صورتهاى مبتذل درآمد، در صدر اسلام اين طور نبوده. مسجدها محلى بوده است كه از همان مسجد ارتش راه مى‌افتاد براى جنگ با كفار و با قلدرها؛ از همان توى مسجد. آنجا خطبه خوانده مى‌شد، دعوت مى‌شدند مردم به اينكه فلان- مثلًا- آدم متعدى در فلان جا قيام كرده بر ضد مسلمين يا مال مردم را چپاول مى‌كند، قلدرى مى‌كند، انحرافات دارد، و از همان مسجد راه مى‌افتادند و مى‌رفتند طرف دشمن. از همان جا قراردادها حاصل مى‌شد.

در خطبه نماز جمعه مقدرات مملكت بايد بيان بشود؛ مسائل سياسى كه در مملكت جريان بايد پيدا كند، مسائل اجتماعى كه در مملكت بايد جريان پيدا كند، گرفتاريهاى مسلمانها، اختلافات مسلمانها، در آن خطبه‌ها بايد طرح بشود و رفع بشود. جنايات امثال محمد رضا خان بايد در اين خطبه‌هاى جمعه گفته بشود و انتقاد بشود. راههايى كه ممكن است با آن راهها اين جانيها را از بين برد، در نماز جمعه بايد گفته بشود. نماز جمعه‌

[١] جمع مَوْقف؛ محلهاى وقوف و توجه.