استقلال و استعمار، عدالت اقتصادى و استثمار قرار گرفته است. اين حكومت، حيات ملى را بايد نجات دهد. به مردم كشور، آزادى و به كشور استقلال را بازگرداند و به جاى نظام استثمارى، عدالت اقتصادى را برقرار سازد.

[چه كسى بايد در ايران كه يك كشور در حال توسعه با كوششى به سوى صنعتى شدن است، خواست ملت را به قدرت سياسى مبدل كند؟ در چنين اجتماعى، با اكثريت شيعى، تكليف اقليتها چه مى‌شود؟]

- خواست ملت را نمايندگان منتخب او به تصميم و تدبير سياسى و رهبرى سياسى دور از فساد و خدمتگزار مردم تبديل مى‌كنند. اقليتهاى مذهبى به بهترين وجه از تمام حقوق خود برخوردار خواهند بود.

[از گروه كوچك رهبران سياسى كنونى و سودجويان از اين رژيم كه بگذريم، در چه مواردى كشور ايران در آينده با اوضاع امروز تفاوتهايى خواهد داشت؟]

- موارد اختلاف ايران فردا را با ايران امروز در پاسخ سؤال پنجم شما داده‌ام. در اينجا اين نكات را مى‌افزايم: ١- رهبرى سياسى از سلطه بيگانه آزاد مى‌شود، از فساد مالى و سياسى پاك مى‌شود. ٢- اقتصاد كشور از سلطه بيگانه آزاد مى‌گردد و ديگر برنامه‌هاى اقتصادى، برنامه‌هايى نخواهند بود كه هدفهاى شركتهاى بين المللى را در ايران به اجرا بگذارد. ٣- جامعه آينده ما، جامعه آزادى خواهد بود و همه نهادهاى فشار و اختناق و همچنين استثمار از ميان خواهد رفت. ٤- انسانى كه امروز در نظام پليسى از فعاليتهاى فكرى و آزادى در كار محروم شده است، تمامى اسباب ترقى واقعى و ابتكار را به دست خواهد آورد. جامعه فردا، جامعه ارزياب و منتقدى خواهد بود كه در آن تمامى مردم در رهبرى امور خويش شركت خواهند جست.

[در بسيارى از كشورهاى خاورميانه و آسيا در سالهاى گذشته، يك موج قوى اتحاد اسلامى به وجود آمده است. بى‌شك دخالت مذهب در زندگى سياسى در اين كشورها رشد داشته است. تا چه حدودى اوضاع كنونى ايران، با اين «پان‌اسلاميسم» مربوط مى‌شود؟]

- اين پديده جهانى است. در حقيقت بشر امروز دارد به دوران جدايى ماديت از معنويت پايان مى‌دهد. در همه جا ماديت جاى خود را در اعتلاى معنوى انسان، دارد باز مى‌يابد.