صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٤ - مطلب اول آزادى

سخنرانى [در جمع ايرانيان مقيم خارج درباره استقلال و آزادى‌]

زمان: ٧ آبان ١٣٥٧/ ٢٦ ذى القعدة ١٣٩٨

مكان: پاريس، نوفل لوشاتو

موضوع: آزادى و استقلال، دو خواست مشروع ملت ايران‌

حضار: دانشجويان و ايرانيان مقيم خارج‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

از اينكه نمى‌توانم زياد با آقايان تماس بگيرم به واسطه سنم، به واسطه ضعف حالم و اينها، خيلى معذرت مى‌خواهم؛ و بين من و شما آقايان، هيچ حجابى نيست كه اگر كسى با من كارى داشته باشد؛ من همه را مى‌پذيرم، با همه برادر هستم و علاقه‌مندم به شما آقايانى كه در خارج كشور براى ملت خودتان و براى اسلام خدمت مى‌كنيد، لكن اينكه نمى‌توانم زياد بيايم بيرون، با شما تماس بگيرم، جهتى [ندارد] جز اينكه هم يك كارهاى زيادى دارم و هم وقتم كم است و هم سنم زياد است، كه اين حال را ندارم از اين جهت؛ نه اين است كه نخواهم با آقايان تماس بگيرم. من مايلم كه با همه آقايان هميشه تماس داشته باشم، و تقدير و تشكر كنم از شما جوانها كه در خارج ايران خودتان اشتغال به، هم تحصيل داريد و هم مسلمان هستيد و هم خدمت به اسلام و مسلمين مى‌كنيد.

مطلب اول: آزادى‌

ما حرف تازه‌اى هم نداريم؛ حرف ما هميشه يك مطلب بوده است. از اولى كه اين نهضت اسلامى، قريب پانزده سال يا بيشتر از پانزده سال هست كه ظهور پيدا كرد تا حالا، البته مراحلى بر آن گذشته است و گاهى وقتها تند مى‌رفته، گاهى وقتها كُند مى‌رفته است تا حالا كه بحمد اللَّه به اوج خودش رسيده است، حرف [ما] از اول، آن چيزى كه ما از اول صحبتش را داريم و دنبالش را گرفته‌ايم، اين است كه ما براى ملت ايران دوتا مطلب مى‌خواهيم، و اين دوتا مطلب هم، دوتا مطلب مشروعى است كه همه جوامع بشرى كه منحرف نشده‌اند از انسانيت، قبول دارند: يكى اينكه يك ملت سى ميليونى، سى و پنج ميليونى، در اختناق است. پنجاه سال اين ملت سى ميليونى در حال اختناق و در حال‌