صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤٨ - آزادى زندانيان سياسى كافى نيست

سخنرانى [در جمع ايرانيان مقيم خارج (شهادت در راه خدا، سيره انبيا است)]

زمان: ٣ آبان ١٣٥٧/ ٢٢ ذى القعدة ١٣٩٨

مكان: پاريس، نوفل لوشاتو

موضوع: قربانى دادن در راه خدا سيره انبيا است‌

حضار: دانشجويان و ايرانيان مقيم خارج‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

آزادى زندانيان سياسى كافى نيست‌

امروز اطلاع دادند كه زندانيهاى سياسى را يك مقدارى آزاد كردند و مقدارى هم بناست آزاد شود. آيا ببينيم كه اين آزاد كردن جبران مى‌كند اين مسائل را؟ يك نفر انسان را ده سال، پنج سال، كمتر، بيشتر، از همه جهات ساقط كنند، همه آزاديها را از او بگيرند، در حبس همه شكنجه‌ها و زجرها را به او بدهند، بعدش بگويند كه شما آزاديد! خوب اين پنج سال تضييع عمر يك مسلمان، يك انسان، پنج سال، ده سال زجر دادن به يك انسان، به يك مُسْلم، اينها هيچ؟ حالا آزاد، تمام شد قضيه؟ با اينكه آزاد كردند يك عده‌اى از علما را و ساير طبقات را، ما قانع هستيم؟ حالا ديگر آرام بايد بشود ملت؟ آشتى كردند آنها با ملت؟ يا اينكه جوّ، يك محيطى است كه برايشان ديگر امكان نمانده است كه ادامه بدهند؛ دست و پا مى‌زنند براى اينكه خودشان را از اين محيط- جوّى كه تمام نفوس بر ضد آنها توجه پيدا كردند- با اين دست و پا مى‌خواهند نجات بدهند خودشان را؛ لكن آيا مى‌شود؟ قابل نجاتند اينها؟! اين شاه كه حدود سى سال بر ما حكومت كرده، بر مسلمانها حكومت كرده؛ اين حكومت چنگيزى، اين همه از مسلمانها را كشته، اين همه از مسلمانها را از وطن آواره كرده، اين همه از انسانها را از حقوق بشرى جدا كرده است، محروم كرده است، حالا مى‌گويد كه خوب، آزادشان كرديم، ديگر چى مى‌خواهيد از جان ما! ده سال عمر مى‌خواهند از جان شما! شما ده سال عمر يك انسان را در حبس، در يك اتاق دو ذرعى هدر داديد. زندگى يك انسان كه بايد به اين مردم‌