خودش؛ و بعد از اين هم كه وسايل جور شد و از مكه آمدند به مدينه، مدينه هم كه آمدند آنها كه دور ايشان جمع شدند همين فقرا و مستضعفين بودند؛ و كم كم رسيد به اينكه يك دسته هم از آنهايى كه مثلًا داراى طايفه و عشيره بودند آنها هم ملحق بشوند.

مخالفت مكاتب الهى با ديكتاتورى و قلدرى‌

آن وقت قيام در مقابل سرمايه‌دارهاى بزرگ قريش، مثل ابو سفيان و امثال او و اهل طائف، آنهايى كه داراى مال و منال بودند، قيام در مقابل آنها بود؛ نه به مجرد اينكه حالا چون مال دارند، به مجرد اينكه مالدارها هميشه تو سر ضعفا مى‌زنند، اموال ضعفا را مى‌خورند، ظلم بر ضعفا مى‌كنند. سلاطين از اولى كه اطلاع هست از حالشان تا حالا، اين سلاطين اشخاصى بودند كه در هر جا بودند، اشخاصى بودند كه با ديكتاتورى و با عرض مى‌كنم قلدرى اموال مردم را، نواميس مردم را، همه چيز را به باد مى‌دادند. انبيا هم از اول كه آمدند در مقابل اينها آمدند؛ و اين سيره انبيا كه از اول اين جور نبوده است كه انبيا را سرمايه دارها تراشيده باشند. انبيا مقابل سرمايه دارها بودند، انبيا مخالف سرمايه دارى بودند، نه اينكه سرمايه دار اينها را درست كرده براى اينكه ضعفا را نگذارند صدايشان درآيد. نخير، سرمايه دارها يك جور بودند، يك جمعيت بودند، و اين پيغمبرها با اين اشخاصى كه تبليغ مى‌كردند، اينها هم يك دسته بودند مخالف؛ و حمله مى‌كردند به آنها و تا اندازه‌اى كه مى‌توانستند آنها را مى‌كوبيدند. بنا بر اين، اين منطق كه گفته بشود كه دين افيون است و انبيا خدمتگزار سرمايه دارها [هستند]، اين يك مطلب بسيار واضح البطلانى است. هر كس سطحى نگاه كند وضع انبيا را، لكن چه مى‌شود كرد؛ تبليغاتشان زياد است و دامنه تبليغات به قدرى است كه ماها نمى‌توانيم؛ نداريم ما وسايل. آنها همه وسايل را دارند، ما هيچ وسيله نداريم. راديو دست آنهاست، تلويزيون دست آنهاست عرض مى‌كنم كه مطبوعات دست آنهاست؛ همه چيز دست آنهاست، مجلات داخلى و خارج [ى‌] دست آنهاست؛ سرمايه دارها، سرمايه‌هاى بزرگ دست آنهاست براى اينكه بدهند به اينها كه هر جور دلشان مى‌خواهد تبليغ بكنند؛ اما ما يك منطق داريم و يك قلم داريم و يك مقدار كاغذ داريم؛ چيز ديگرى دست ما نيست. ما ملت را مى‌خواهيم بيدار