را مى‌زنند اما ادعاست. مى‌آيند در مقابل ملت و توبه مى‌كنند لكن فريب است اين! فريب نبايد بخورد اين ملت و نمى‌خورد. «تا حالا ما اشتباه كرده بوديم و از اين به بعد ديگر اشتباه نمى‌كنيم»! كى همچو التزامى داده كه شما اشتباه نكنيد. اشتباه كه نبوده، عمداً اين مال ملت را داديد به امريكا و شوروى خورده است! عمدى است اين كارها، اشتباهى نيست. مى‌دانيد داريد چه مى‌كنيد عالِم عامِد! با همه توجه به اينكه اين مالْ مالِ ملت است و اين امريكا دشمن اين ملت است، و اين مالِ ملت را به اين دشمنِ ملت مجانى داديد. شما عالِميد نه اينكه اشتباه بوده! بعد از اين هم همين كارها را مى‌كنيد، و ممكن است كه بعد از اين باز بياييد بگوييد من اشتباه كردم! شما اشتباه نكرديد؛ شما عمداً مال اين ملت را به ديگران داديد بر خلاف مصلحت ملت.

و ما يك حكومتى مى‌خواهيم كه روى مصالح اين ملت كار بكند. البته ما دستمان به حكومتى كه مثل پيغمبر باشد كه ديگر نمى‌رسد، تمام شد؛ دستمان به يك حاكمى مثل على بن ابى طالب كه نمى‌رسد؛ اينها را ما حالا نمى‌خواهيم بگوييم كه ما مى‌خواهيم على بن ابى طالب- سلام اللَّه عليه- ما از كجا پيدا كنيم يك همچو چيزى؛ اما ما مى‌خواهيم يك حكومتى باشد كه لا اقل تَبَع قانون باشد، تبع قانون اسلام باشد، تبعِ قوانينِ مَجْعوله صحيح باشد. اينها از اول كه آمدند بر خلاف قانون آمدند، و تا آخر هم بر خلاف قوانين رفتار مى‌كنند. از اول نه شرع مقدس با اينها موافق بود نه قوانين جارى مملكت موافق با اينها بود. تا حالا هم هر چه كردند بر خلاف قوانين كردند، بر خلاف شرع مقدس كردند، بر خلاف رضاى خدا كردند، بر خلاف رضاى مردم كردند. ما مى‌خواهيم يك دولتى تشكيل بدهيم؛ دولتش مشكل نيست؛ خيال مى‌كنند اينها كه ما از آسمان مى‌خواهيم يك دولتى بياوريم؛ نخير توىِ همين زمين اشخاصى هستند كه مى‌توانند به عدالت رفتار كنند؛ اشخاصى هستند كه شريف هستند. در همين زمين، در همين ايران، در همين خارج، در همين داخل، ما داريم اشخاصى كه اينها مى‌توانند اداره بكنند مملكتشان را؛ مى‌توانند كه عدالت كنند بين مردم؛ مى‌توانند مردم را به عدالت وادار كنند؛ مى‌توانند تنظيم كنند امور مملكت را- نه به اين اختلاف و اين به هم خوردگى كه الآن هست؛ مى‌توانند اقتصاد