اعلام كردند حقوق بشر را و اعلاميه دادند براى حقوق بشر، تا چه حد ايران را در اين حقوق اوليه بشر مراعات كردند؟ آزادى بيان، آزادى انتخابات، آزادى مطبوعات، آزادى راديو- تلويزيون، تبليغات، اين از حقوق بشر و از ابتدايى ترين حقوق بشر است. امريكا نمى‌داند كه ما نه يك تبليغات آزاد داريم نه يك مطبوعات آزاد داريم؟! الآن تمام مطبوعات ايران تعطيل است از باب اينكه دوباره حكومت نظامى آمد و همه را سانسور كرد و عده زيادى را گرفت، عده زيادى از اشخاص مختلف؛ تا حالا ششصد نفر مى‌گويند از سرشناسها را گرفته‌اند.

امريكا نمى‌داند كه در ايران، مطبوعات ايران هيچ وقت آزاد نبوده؟ آزاد به معناى حقيقى؟ اين چند روزى كه يك آزادى جزئى صورى دادند، در هيچ يك از مطبوعات ايران حق اينكه يك كلمه راجع به خود شاه- كه سركرده دزدهاست- يك كلمه بنويسند، هيچ همچو چيزى نبود؛ در همه مطبوعات ايران. شما اين روزنامه اطلاعات، اين روزنامه كيهان، روزنامه‌هاى ديگر، در هيچ يك از مطبوعات ايران شما نمى‌بينيد كه يك كلمه راجع به شاه نوشته شده باشد. هر چه هست هى دولت و- عرض مى‌كنم كه- مأمورين؛ و همه تقصيرها را گردن مأمورها مى‌گذارند و گردن دولتها مى‌گذارند و گردن- مثلًا- نظاميها مى‌گذارند اينها؛ حال اينكه آن جانى اصيل عبارت از شخص شاه است.

ادعاى حقوق بشر كارتر و طرفدارى او از دولت نظامى‌

اگر مطبوعات آزاد باشد بايد بگويند به اينكه چه كسى اين جنايتها را دارد مى‌كند؛ و با امرِ كى اين جنايتها دارد واقع مى‌شود. الآن بيش از پانزده سال است كه دائماً مشغول اين جنايات هستند؛ و ما در مدتِ، در طولِ مدت مشروطه- الّا خيلى نادر- يك انتخابات ملى نداشتيم. در زمان حكومت رضا شاه و اين شاه هيچ وقت حكومت آزاد و يك مجلس آزاد ما نداشتيم؛ همه‌اش مجالسى بوده است كه با سرنيزه درست شده. مردم از حقوق اوليه شان اين است كه راجع به وكالتى كه مى‌خواهند در مجلس اشخاص را بفرستند، آزاد باشند كه يك كسى را در مجلس بفرستند كه سرنوشت يك مملكتى را مى‌خواهند اينها تعيين كنند، مى‌خواهند تمام امور مملكت تحت نظر اينها اداره بشود. اگر